เด็กเฝ้ากระถางโอสถ

จากเรื่องมังกรคู่สู้สิบทิศ โดย น.นพรัตน์

มีเต้าหยินฝ่ายพรตท่านหนึ่งตั้งกระถางปรุงโอสถทุกสิ่งตระเตรียมพร้อมสรรพ เพียงขาดเด็กรับใช้เฝ้ากระถางยาคนหนึ่ง ในที่สุดมีคนมาสมัครเป็นเด็กรับใช้เฝ้ากระถาง เต้าหยินนั้นกล่าวว่า "นับแต่นี้เป็นต้นไป หากเจ้าสามารถปิดปากไม่กล่าววาจาจะได้เป็นเด็กรับใช้ของเรา เจ้ายอมทดลองดูหรือไม่"

คนผู้นั้นผงกศีรษะยืนยัน ครั้นแล้วฟ้าดินเปลี่ยนแปรเข้าสู่ห้วงวัฏฏสงสาร ผ่านการเวียนว่ายตายเกิดนับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่ว่ายากดีมีจน เป็นขุนนางอำมาตย์ หรือกรรมกรแบกหามมันยืนกรานไม่พูดไม่จาเป็นคนใบ้ตลอดมา

สุดท้ายมันเกิดเป็นสตรี แต่งงานให้กำเนิดบุตร มิคาดคลอดบุตรไม่ครบเดือน กลับปรากฏโจรปล้นบ้าน

โจรผู้ร้ายฆ่าสามีนางและข่มขืนนาง นางยังยืนกรานไม่ส่งเสียงสุดท้ายโจรผู้ร้ายคิดฆ่าเด็กทารกด้วย นางจึงลืมเลือนจุดมุ่งหมายแห่งการเวียนว่ายตายเกิด ส่งเสียงร้องห้ามปราม

ครั้นแล้วมันตื่นจากห้วงวัฏฏสงสาร พบว่าตัวเองยังอยู่ในห้องปรุงยา ทุกประการไม่เปลี่ยนแปลง เพียงแต่บนใบหน้าเพิ่มน้ำตาสองสาย เต้าหยินนั้นทอดถอนใจกล่าวว่า "แล้วกันไปเถอะเจ้ายังไม่อาจตัดรอนน้ำใจแม่ลูกไป"

นิทานเรื่องนี้สอนว่า เหตุการณ์เลวร้ายที่ผ่านมาในชีวิตเราอาจจะเป็นเพียงบทเรียนที่เข้ามาทดสอบกำลังใจและความอดทนอดกลั้นของเราเท่านั้นก็ได้ ฉะนั้นจงอย่ามัวเป็นทุกข์เศร้าสร้อยทรมานใจกับเหตุการณ์ทั้งหลายที่พบพาน จงพยายามอดทนทำหน้าที่ของเราให้เต็มที่ให้ดีที่สุดโดยไม่ต้องดีใจหรือเสียใจ,ตื่นเต้นหรือเศร้าสร้อยไปกับสภาวการณ์ทั้งปวง