๒๘

วิ่งเต้นได้กำลังกาย
หยุดนิ่งได้กำลังจิต
หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ เมื่อเลิกหาจึงเจอ
เมื่อเจอแล้วก็ไม่รู้หาทำไม ไม่รู้เจอทำไม
วิ่งเท่าไหร่ก็ไม่ถึง เมื่อจอดจึงถึง
ถ้าจอดไม่เป็น ที่วิ่งมาก็ไร้ค่า
จงวิ่งให้เป็น จงหยุดให้เป็น
จงหาให้เป็น จงพอให้เป็น
ถ้าพอไม่เป็น ที่หามาก็ไร้ค่า
อย่าคิดว่าการตอบสนองความอยาก นำมาซึ่งสุข
คนวิ่งไม่รู้จักหยุดนั้นเหนื่อยแสนเหนื่อย
คนหาไม่รู้จักพอนั้นทุกข์แสนทุกข์
กลับมาหาตัวเองให้เจอดีกว่า
สิ่งที่ตัวเองต้องการนั้นคืออะไรแน่
จงดับความอยาก แล้วพอให้เป็น

๒๙

ไม่มีศัตรูใดร้ายเท่ากับจิตที่ตั้งไว้ผิด
ไม่มีมิตรใดดีเท่ากับจิตที่ตั้งไว้ถูก
สิ่งทั้งปวงในโลกที่เราพบนั้น
ถูกลิขิตด้วยจิตของเราเมื่อกาลก่อน
จงให้รางวัลตัวเองด้วยการสร้างกุศล
อย่าทำร้ายตัวเองด้วยการสร้างบาปกรรม
อย่าหลงระเริงในการทำชั่ว
มิฉะนั้นจะต้องร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด
ไม่ใช่พรหมลิขิต
แต่เราลิขิตตัวเองจากกรรมที่สร้าง
ทำดีย่อมได้ดี ทำชั่วย่อมได้ชั่ว
ปลูกถั่วย่อมได้ถั่ว ปลูกงาย่อมได้งา
มีแต่คนโง่เขลาเบาปัญญาเท่านั้นที่คิดว่า
ปลูกถั่วจะได้งา ปลูกงาจะได้ถั่ว
คนฉลาดหลีกเลี่ยงบาป เหมือนหลีกหนีสัตว์ร้าย
เราลิขิตชีวิตของเราเองได้

๓๐

ถามทำไม ถ้าถามแล้วไม่คิดเอาไปทำ
รู้ทำไม ถ้าเพียงรู้แล้วนิ่งเฉย
เสียงเพลงเพื่อชีวิตบ่นเพ้อเรื่องความทุกข์
บ่นบ่นไปแล้วก็เท่านั้น บ่นแล้วกลุ้มกว่าเดิม
บอกปัญหาต้องบอกทางแก้ให้ด้วย
พระพุทธองค์ทรงบอกเรื่องทุกข์และทางแก้
ทางแก้ทุกข์คือมรรคมีองค์แปด
ย่อลงมาคือ ศีล สมาธิ ปัญญา
การชี้ปัญหาของพระองค์เป็นไปเพื่อสุขอันไพบูลย์
เพราะทรงตรัสบอกทางแก้ไว้ด้วย
ฝูงชนผู้ต้องการความเจริญอย่าเพียงรู้แล้วนิ่งเฉย
ทางมีอยู่ แต่ไม่มีผู้เดิน
ผู้รู้มีมาก แต่ผู้ทำตามไม่มี
รู้แต่ไม่ทำตาม ก็คือ รู้แล้วโง่เท่าเดิม

๓๑

คิดถึงแต่ประโยชน์ตน จะทำให้จิตโหยหิว
เมื่อจิตโหยหิว จะหาความสุขไม่ได้
สุขกายเกิดจากมี สุขใจเกิดจากพอ
คนมีความสุขกาย อาจไม่มีความสุขใจ
คนมีความสุขใจ อาจไม่มีความสุขกาย
อย่าขวนขวายหาแต่ความสุขทางกายเท่านั้น
จงเอื้อเฟื้อ เผื่อแผ่ เมตตา อภัย
จงช่วยเหลือเกื้อกูลผู้อื่น อย่าเห็นแก่ตัว
เสียของไปบ้าง แต่ได้หัวใจกลับคืนมา
ช่างคุ้มค่าเหลือเกิน
ผู้ที่มีข้าวของเงินทองมาก แต่ไร้หัวใจนั้น
เป็นผีตายซาก มิใช่คน

๓๒

เรียนเพื่อฝึกฝน คือเรียนเพื่อตนเอง
เรียนเพื่ออวดโอ่ คือเรียนเพื่อผีสาง
จงเคารพตนเอง ด้วยการสร้างคุณสมบัติ
อย่าหลอกหลอนตนเอง ด้วยการสร้างภาพ
ภาพจะถูกทำลายเมื่อเผชิญต่ออุปสรรค
คุณสมบัติจะเปิดเผยตัวเองเมื่อเผชิญต่ออุปสรรค
สร้างภาพสร้างเพื่อคนอื่น
คุณสมบัติสร้างเพื่อตนเอง
ถูกคนอื่นหลอกยังพอทำเนา
อย่ากลัวว่าจะรู้ว่ากำลังถูกคนอื่นหลอกจนต้องมาหลอกตนเองเพิ่มเข้าไปอีก

๓๓

เพราะมีชื่อเสียง จึงมีเสียชื่อเสียเสียง
เพราะมีหน้าตา จึงมีเสียหน้าเสียตา
เพราะมีเป้า จึงถูกยิง
ไม่มีเป้า ไม่ถูกยิง
เหตุร้ายในโลกบังเกิดได้ เพราะเราตั้งเป้าเอาไว้ให้โลก
พร้อมทั้งยึดมั่นถือมั่นในการสงวนรักษาเป้านั้นอย่างหวงแหน
พระอรหันต์เป็นผู้ไม่ตั้งเป้าขึ้นมา
เพราะว่าสลัดคืนจากการยึดมั่นอุปาทานในขันธ์ ๕
จึงเป็นผู้ไม่กระทบกระทั่งกับเหตุการณ์ทั้งปวงในโลก
ปืนมากมายไม่อาจทำอันตราย ถ้าไร้เป้า
ยิ่งยึดมาก เป้ายิ่งใหญ่
ยึดน้อย เป้าเล็ก
ไม่ยึดมั่น คือไร้เป้า
เวลาเป็นทุกข์ขึ้นมา อย่าโทษโลก
ต้องโทษตัวเอง ที่ตั้งเป้าเอาไว้ให้ปืนระดมยิง

๓๔

อยากเป็นผู้นำที่ดี
เคยเป็นผู้ตามที่ดีหรือเปล่า
อยากจะเป็นผู้รับ
เคยเป็นผู้ให้บ้างหรือไม่
อยากจะให้คนยอมรับ
เคยยอมรับคนอื่นบ้างหรือเปล่า
อยากให้สังคมสมบูรณ์แบบเพื่อเรา
เคยทำตัวให้สมบูรณ์แบบเพื่อสังคมหรือไม่
การให้ช่วยให้ใจเบิกบาน การเกื้อกูลช่วยให้ใจอิ่มเอิบ
ฝึกตัวเองให้เป็นผู้ให้ทาน ดีกว่าฝึกตัวเองให้เป็นขอทาน
พระอาทิตย์ไม่เคยมืด โลกมืดเป็นบางครั้ง
ผู้ให้ไม่ขาดแคลน ผู้ขอจะขาดแคลน

๓๕

เมตตาเป็นของอ่อนโยน แต่สร้างให้คนเข้มแข็ง
ความอ่อนน้อมถ่อมตัว ช่วยให้ขึ้นสู่ที่สูง
ระเบียบวินัย ช่วยให้เปิดกว้างและอิสระ
การสละ เป็นเครื่องเกื้อหนุนความมั่งมี
ที่จุดต่ำสุดจะมีทางขึ้น ที่จุดสูงสุดจะมีทางลง
ที่สุดแห่งราตรีคืออรุณ
ที่สุดแห่งสมุทรคือผืนทราย
มีความเจริญเสมอ สำหรับผู้ไม่เห็นแก่ตัว
มีความเสื่อมเสมอ สำหรับผู้คดโกง
กุศลกรรมสร้างให้รุ่งเรือง อกุศลเป็นตัวทำลายล้าง
อย่ามองแค่ผลประโยชน์เบื้องหน้า มองให้ลึกลงไป

๓๖

ยอดเขาไม่มีสำหรับขึ้นเท่านั้น แต่มีสำหรับตกด้วย
ยิ่งสูงมาก ยิ่งตกเจ็บ
ยิ่งมีค่า ยิ่งอันตราย
โอกาสแห่งความก้าวหน้า คือโอกาสแห่งการทำลายล้าง
โอกาสแห่งความเจริญ คือโอกาสแห่งความเสื่อม
พุทธะย่อมแจ่มแจ้งในมายาทั้งปวง
ไม่ตื่นเต้น ไม่เศร้าสร้อย
ไม่ลิงโลด ไม่เหงาหงอย
ไม่สมหวัง ไม่ผิดหวัง
ไม่ยินดี ไม่ยินร้าย
ไม่เฟื่องฟู ไม่ตกดิ่ง
ไม่โด่งดัง ไม่อับแสง
ไม่อิสระ ไม่จองจำ
ย่อมหลุดพ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้