"...นี่ท่านให้เอาจิตกลับมาสู่ตัวเรา มาเจริญสติปัฏฐาน มากำหนดที่กายในกาย เมื่อเรากำหนดแล้วก็ไม่ต้องไปหาใครเลย มันจะอบอุ่นอยู่ท่ามกลางความโดดเดี่ยวเดียวดาย เพราะอะไร เพราะว่าจิตมันอิ่ม พอจิตอิ่มก็ไม่ต้องไปหาใคร ไม่ต้องไปรอใครให้ใครมาช่วยอย่างโน้นอย่างนี้ ไม่ต้องรอคอยรอยยิ้มจากใคร ไอ้พวกรอคอยรอยยิ้มจากคนอื่นน่ะเดือดร้อนที่สุด ต้องให้เขามาเอาใจอย่างนั้นถึงจะมีความสุข ต้องให้เขามาทำดีกับเรา ต้องให้เขานับถือเรา มันไม่หาตัวเอง โหยหิวกระหายอยู่ท่ามกลางฝูงชนนั้นน่ะ ไม่มีความสุข

คนที่เจริญสติปัฏฐานน่ะถึงจะมีความสุขได้ เพราะดึงจิตกลับคืนมาสู่ตัวเรา พอเริ่มต้นก็เป็นสุขแล้ว เป็นสุขยังไง คือไม่ต้องไปเป็นขี้ข้าทางใจของใครแล้ว เริ่มต้นปฏิบัติก็เป็นสุขแล้ว ดึงจิตมากำหนดในกาย ตรงไหนก็ตามทีเถอะ พอกำหนดปุ๊บก็เป็นสุข เพราะไม่ต้องเป็นขี้ข้าเขาแล้ว ไม่ต้องรอให้ใครมาเติมให้เต็ม เราอิ่มในตัวเรา อิ่มอยู่กับปัจจุบันอารมณ์"

สาธุค่ะ เทศน์ตั้งแต่ปี 2545 แต่โดนใจเหมือนสอนพี่โดยตรงเลย เช่นเดียวกับที่หลวงพ่อกล้วยเคยกล่าวไว้ว่าอยู่คนเดียวเหมือนอยู่หลายคน อยู่หลายคนเหมือนอยู่คนเดียว

ขอบคุณค่ะ :-)

นันทวัน