ตัณหาอยู่หนใด (ต่อ ๒)

เขียนโดย dy เมื่อ พฤ, 2006-09-14 14:16 Tags:
  • วิธีแก้ไขที่ดีที่สุดคือการป้องกัน
  • ผู้ที่จะประสบความยั่งยืนในชีวิตพรหมจรรย์ คือผู้มีอัธยาศัยน้อมไปในความยินดีในวิถีชีวิตที่เรียบง่าย
  • อย่าไปหวังอะไรจากสิ่งใด ทุกสิ่งผ่านมาผ่านไป เกิดดับ เกิดดับ
  • สิ่งทั้งหลายทั้งปวงทั้งรูปธรรม นามธรรม ย่อมเป็นไปตามเหตุปัจจัย มิได้เป็นไปตามความทะยานอยากของใคร
    ฉะนั้น บุคคลผู้ฉลาด ผู้มีปัญญา เมื่อต้องการประสบความเจริญรุ่งเรืองในกรณีใดก็ตาม ย่อมจะพากเพียรพยายามที่จะสร้างเหตุปัจจัยให้ดีที่สุด โดยไม่ต้องให้ความทะยานอยากมามีส่วน เรียกว่า สักแต่สร้างเหตุปัจจัยโดยไร้ตัณหา
    ฉะนั้น พระอรหันต์ทั้งหลาย แม้จะสิ้นตัณหาก็ยังสามารถสร้างเหตุปัจจัยแห่งความเจริญรุ่งเรืองขึ้นมาได้
  • ผู้ที่มีความสามารถที่แท้จริงต้องสามารถควบคุมอารมณ์ของตนให้ปราศจากความเครียดและความวิตกกังวล
    ผู้ใดที่ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตนให้ปราศจากความเครียดและความวิตกกังวล ต่อให้เขาสามารถควบคุมบัญชาคนอื่นได้ นับพัน นับหมื่นคน ก็ชื่อว่าเป็นผู้อ่อนแอไร้ความสามารถอยู่ตราบนั้น

  • พระอรหันต์ท่านย่อมไม่กำหนัด ขัดเคือง ลุ่มหลง มัวเมา ในอารมณ์อันเป็นที่ตั้งแห่งความกำหนัด ขัดเคือง ลุ่มหลง มัวเมา เนื่องจากท่านปราศจากตัณหา
  • อยู่ให้เค้าชมเชยมากๆ ก็ฮึกเหิมเปล่าๆ โดนเค้าดูถูกเหยียดหยามนั่นดีแล้ว มันเจียมตัวดี
  • การกระทำกิจการต่างๆ อย่างไม่มีความหวังผล ช่วยให้ชีวิตปลอดโปร่งโล่งเบาเป็นที่ยิ่ง
  • จะกลับคืนสู่ที่ใดก็ไม่สู้กลับคืนสู่ตัวเอง
  • การไร้อุปาทานคือรู้สึกว่าสิ่งทั้งปวงเป็นมายา
  • ของดีจริง ไม่ต้องอวด ไม่ต้องโม้ ไม่ต้องโฆษณา
  • ระดับของความสิ้นไปแห่งตัณหาคือระดับความสูงขึ้นของจิต
  • สิ่งดีสิ่งชั่วของโลก ก็เป็นเพียงธรรมชาติธรรมดาอันสักแต่เพียงว่ารู้ สักแต่เพียงว่าสัมผัส ของผู้ไร้ตัณหา
  • อาการเข้าไปกอดรัดในสิ่งทั้งหลายไม่ว่าจะเป็นรูปธรรมหรือนามธรรม ด้วยจิตที่ร่านทะยานอยาก ด้วยตัณหาอุปาทานคือการก่อกองไฟเผาตัวเอง
  • พระอรหันต์ท่านก็เหมือนคนธรรมดาทั่วไปในทุกกรณี ยกเว้นแต่ว่าท่านไร้ตัณหา
  • สรรพทุกข์ทั้งหลาย ย่อมรุมกินโต๊ะอยู่บนหัวของผู้ประมาทในธรรมเป็นนิจ
  • ผู้ไม่ประมาทในธรรมคือผู้เห็นโทษอันยิ่งในบาป แม้มีปริมาณน้อย และเห็นคุณอันยิ่งในบุญ แม้มีปริมาณน้อย
  • ผู้ประมาทในธรรมคือผู้ไร้ค่า ในอันที่จะยังประโยชน์ตนให้ถึงพร้อม
  • อยากให้มันจบเท่าไหร่มันก็ไม่จบ พอเลิกอยากให้มันจบ มันก็จบตรงนั้นเอง เพราะเรื่องราวทั้งมวลมันจบลงตรงที่หมดความอยาก
  • ถ้าไม่โง่เสียก่อน จะฉลาดได้อย่างไร ถ้าไม่หลงติดมาก่อน จะหลุดพ้นได้ที่ไหน
»