บทที่ ๒๑๗

อารมณ์ทั้งหลายย่อมผ่านมาแล้วก็ผ่านไป
ไม่มีอะไรอยู่คงทน
ตั้งอยู่เพียงขณะหนึ่งแล้วก็ดับไป
เหมือนน้ำที่ผ่านสายยาง
ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป
อารมณ์ที่ผ่านจิตก็เป็นเช่นนั้น
ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป
มีแต่ความเกิดดับเปลี่ยนแปร
สังขารทั้งรูปธรรมนามธรรมล้วนไม่เที่ยงแท้
ไม่คงทนเปลี่ยนแปรตลอดกาล
อย่ายึดมั่นกับสิ่งใด
ยึดไว้ก็ทุกข์เปล่า
สังขารทั้งหลายย่อมไม่สนใจความยึดของเรา
ย่อมเป็นไปตามกฎเกณฑ์อย่างซื่อตรง
ไปยึดเองก็ทุกข์เอาเอง