บทที่ ๒๑๕

สูงสุดต้องคืนสู่สามัญ
การสูงโดดเด่นอยู่อย่างเดียวจะเสียสมดุลธรรมชาติ
ยิ่งสูงส่งยิ่งต้องอ่อนน้อม
ยิ่งโดดเด่นยิ่งต้องถ่อมตัว
เย่อหยิ่งถือดีเป็นพิษภัย
กระด้างจองหองเป็นความเสียหาย
เจริญแล้วเย่อหยิ่งจะไปไม่รอด
รุ่งเรืองแล้วถือดีจะอยู่ไม่ทน
มีอำนาจแล้วกระด้างฝูงชนจะไม่ยอมรับ
ร่ำรวยแล้วจองหองจะถูกก่นด่าประณาม
คนเรานั้นเวลาธรรมดาจะดูกันยาก
เมื่อมีอำนาจวาสนาจะแสดงธาตุแท้
เมื่อเจอเหตุการณ์คับขันจะแสดงนิสัยเดิม
การฝึกฝนจิตให้ตั้งอยู่ในธรรมจะเป็นคุณค่าแท้จริงของชีวิต
ลาภยศสรรเสริญเป็นคุณค่าชั่วคราว
อำนาจวาสนาเป็นคุณค่าฉาบฉวย
ผู้มีปัญญาเห็นแจ้งในความไม่เที่ยงของสังขาร
จึงแสดงออกต่อโลกอย่างอ่อนน้อมถ่อมตัว
วาสนาใดก็ไม่สู้วาสนาทางธรรม
สิ่งทั้งปวงไม่เที่ยง อย่าเย่อหยิ่งถือดี