บทที่ ๑๙๕

จะเกณฑ์ให้สภาพแวดล้อมบริสุทธิ์เพื่อเรานั้นเป็นไปไม่ได้
ธรรมชาติของโลกนี้คือความบกพร่อง
ความไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตา คือข้อบกพร่อง
อย่าแสวงหาสิ่งสมบูรณ์แบบเพราะว่าจะผิดหวัง
การแสวงหาสถานปฏิบัติธรรมที่ได้อย่างใจเราทุกอย่างนั้น
ถ้ามัวแต่หาจะไม่มีโอกาสได้ปฏิบัติธรรม
ในที่บกพร่องนั่นแหละจงฝึกฝนตนเองไปก่อน
ความสมบูรณ์แบบจะไม่กระตุ้นให้เกิดกลไกของการปฏิบัติธรรม
ในความบกพร่องจะทำให้ได้พบทุกข์
ผู้ใดเห็นทุกข์ผู้นั้นเห็นธรรม
ปัญญาจะมากับสถานการณ์ขัดข้องขัดแย้ง
ชีวิตที่ราบรื่นไม่นำพาให้เกิดปัญญา
ความราบรื่นทำให้กลายเป็นคนอ่อนแอ
จงฝึกฝนการกำหนดสติในปัจจุบัน
ราบรื่นหรือขัดข้องก็จงกำหนดสติลงในปัจจุบัน
อย่าแสวงหาสถานการณ์ จงเรียนรู้ด้วยการหยั่งรู้ในปัจจุบัน
การปฏิบัติธรรมนั้นมิใช่เพื่อครอบครองโลก
จึงไม่ต้องไปจัดระเบียบโลก
การปฏิบัติธรรมนั้นหยั่งรู้โลกเพื่อรู้แจ้งโลกและไม่ทุกข์กับโลก