บทที่ ๑๙๑

ตื่นเต้นอย่างมาก
เมื่อเรื่องตื่นเต้นผ่านไปจะรู้สึกเศร้าสร้อยอย่างแรง
ลิงโลดอย่างมาก
เมื่อเรื่องลิงโลดผ่านไปจะรู้สึกเหงาหงอยอย่างแรง
เป็นสุขอย่างมาก
เมื่อเรื่องเป็นสุขผ่านไปจะรู้สึกเป็นทุกข์อย่างแรง
ผู้ที่อยู่ในวิถีชีวิตที่บำรุงบำเรอตนอย่างยิ่งมิใช่จะดี
ธรรมชาติชีวิตของมนุษย์นั้นเหมือนสปริง
ยิ่งดึงออกไปยาวจะยิ่งหดเข้ามาอย่างแรง
ผู้มีชีวิตที่ฟุ้งเฟ้อเห่อเหิมจึงเป็นโรคประสาทกันทั่วหน้า
อยู่อย่างพอเพียงมักน้อยสันโดษดีกว่า
เรียบง่ายจึงจะพบสุขเบาสบาย
ตื่นเต้นลิงโลดจะพบสุกเร่าร้อนแผดเผา
ชีวิตที่เรียบง่ายอย่างธรรมชาติธรรมดาเป็นที่พอใจของบัณฑิต
มีมากก็รู้จักให้ทานออกไปบ้าง
เสพเสวยมากมิใช่ของดี
ปรนเปรอบำรุงบำเรอจะเป็นพิษร้ายแก่จิตใจในภายหลัง