บทที่ ๑๙๐

ต้องมีเมตตาประกอบกับอุเบกขาจึงช่วยคนสำเร็จ
ถ้ามีแต่เมตตาจะตะบี้ตะบันช่วย
เขาจะระแวงถึงจุดประสงค์การช่วยของเราว่าต้องการอะไร
หรือมิเช่นนั้นก็เกินเลยกาลเทศะทำให้การช่วยไม่เป็นผล
จงรู้จักนิ่งวางเฉยเพื่อดูตาม้าตาเรือดูกาลเทศะ
จงรู้จักสงบนิ่งรอคอยโอกาสอันสมควรที่จะเข้าไปช่วย
คิดแต่จะตะบี้ตะบันช่วยจะเกิดผลเสียมากกว่าผลดี
เขาไม่ต้องการกินข้าวเราไปเคี้ยวข้าวบ้วนใส่ปาก
เขาไม่ต้องการกลืนอาหารเราเอาไม้ไปกระทุ้งคอ
ทำอย่างนี้ก็ได้แต่เขาจะไปอ้วกทิ้ง
คิดช่วยใครต้องรู้จักนิ่งเฉยสงบรอคอยโอกาสอันเหมาะด้วย
จะปล่อยให้เมตตาออกไปทำงานส่งเดชไม่ได้
ต้องใช้อุเบกขาความวางเฉยไปกำกับมีปัญญาไปควบคุม
ต้องยอมรับด้วยว่าสัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม
แม้เราปรารถนาดีต้องการช่วยใครแต่ถ้าเกินวิสัยก็ต้องวางเฉย
อย่าเอาเมตตาไปฝืนกฎแห่งกรรมที่ว่าทำดีได้ดีทำชั่วได้ชั่ว
จะไม่สามารถฝืนได้สำเร็จ แล้วเราจะต้องเดือดร้อนด้วย