บทที่ ๑๘๔

ท่านผู้เป็นมหาบุรุษ
เมื่อกินอิ่มจะเป็นห่วงคนหิวโหย
ในยามลมหนาวจะเป็นห่วงผู้ไร้ผ้าห่ม
ท่านผู้เป็นมหาบุรุษย่อมมีจิตเมตตาหาประมาณมิได้
เมตตาผู้อื่นเท่ากับเมตตาตนเอง
เมตตาบุตรผู้อื่นเท่ากับเมตตาบุตรตนเอง
สามารถสละความสุขของตนได้เพื่อประโยชน์สุขของมวลชน
สามารถทนทุกข์ยากลำบากเข็ญแต่มิต้องการเบียดเบียนผู้ใด
ยินดีในการให้มากกว่าการครอบครอง
ยินดีในการสละมากกว่าการหวงแหน
ในใจของคนทุกคนก็มีท่านผู้เป็นมหาบุรุษแทรกอยู่
เพียงรอคอยวันเปิดประตูใจเชิญท่านออกมาเท่านั้น
คนธรรมดาอย่างเราก็ออกมาทำความดีที่ยิ่งใหญ่ได้