บทที่ ๑๗๘

ชีวิตย่อมมีขึ้นมีลง ชั่วเจ็ดทีดีเจ็ดหน
สมบูรณ์พูนสุขอาจไม่อยู่ตลอด ความตกต่ำอาจมาเยือน
เวลาได้ดีมีสุขอย่าหลงระเริงลืมตน
อย่าคิดแต่จะตอบสนองความต้องการของตนฝ่ายเดียว
เมื่อเราได้ดีแล้วจงเปิดทางรอดให้คนอื่นบ้าง
จะทำให้เราไม่เจอทางตัน
เมื่อเราเป็นสุขแล้วจงช่วยให้คนอื่นพ้นทุกข์บ้าง
จะทำให้เราไม่เจอทางตกต่ำ
เมื่อเราอิ่มแล้วจงช่วยให้คนอื่นพ้นจากความหิวโหยบ้าง
จะทำให้เราไม่เจอความตกอับ
คนเรานั้นถ้าทำอะไรออกไป ก็จะได้กลับคืนมาอย่างนั้น
ถ้าเราใจดำกับผู้อื่น เขาก็จะใจดำกับเรา
ถ้าเราใจดีกับผู้อื่น เขาก็จะใจดีกับเรา
จงเมตตาต่อผู้อื่นบ้าง อย่าสนใจแต่ความต้องการของตนเอง
จงรู้จักอกเขาอกเรา เอาใจเขามาใส่ใจเรา
ผู้เห็นแก่ตัวจะไม่สามารถเจริญยั่งยืน