บทที่ ๑๗๑

การระเบิดโทสะนั้นเหมือนไฟไหม้ป่า
มอดไหม้จนสิ้นแล้วก็ทำให้กลับดีดังเดิมได้ยาก
กว่าจะเกิดป่านั้นยาวนาน
ไฟเผาผลาญใช้เวลานิดเดียว
มิตรภาพนั้นอาศัยกาลเวลานานบ่มเพาะขึ้น
อย่าทำลายลงง่ายๆ
ระเบิดโทสะทีเดียวก็พังสิ้น
จะแก้คืนได้ยาก
ทำอะไรจงคิดหน้าคิดหลัง
อดกลั้นดีกว่ามุทะลุ
จงฝึกตัวเองให้รู้จักอดกลั้นอยู่เสมอ
อย่าทำตนให้คุ้นเคยกับการระเบิดอารมณ์
เสียหายไปแล้วไม่คุ้มค่ากับความสะใจที่ได้นิดเดียว
ขันติความอดทนข่มกลั้นและโสรัจจะความเสงี่ยม
นี่เป็นธรรมของบัณฑิต