บทที่ ๑๖๘

สิ่งใดใดในโลก
ถ้ารังเกียจจะติว่ามากไป
ถ้าชมชอบจะติว่าน้อยไป
ถ้าอยากหยุดจะติว่าเร็วไป
ถ้าอยากเคลื่อนจะติว่าช้าไป
คำพูดที่ประกอบด้วยความรักความเกลียดไม่ถือเป็นสัจจะได้
เมื่อมีความต้องการเพื่อผลประโยชน์ตนจิตจะลำเอียง
ขณะที่จิตเกิดการลำเอียงจะไม่เห็นสัจจะได้ชัดเจน
ผู้ปฏิบัติธรรมพึงละความเห็นแก่ประโยชน์ตน
จงอย่าถือว่าความเห็นของตนเท่านั้นที่ถูกต้อง
อย่าให้คะแนนว่าเรื่องของตัวเองสำคัญที่สุด
ทำความรู้สึกว่าตนเองเสมอกับสัตว์ทั้งปวงจึงจะเห็นสัจจะได้
การแผ่เมตตาเป็นอัปปมัญญาโดยไม่เลือกบุคคลนั้นมีประโยชน์มาก
ทำให้จิตเป็นกลางเสมอในสัตว์ทั้งปวงไม่ลำเอียงเข้าข้างใคร
เมื่อวางจิตดังนี้จะช่วยให้รู้แจ้งสัจจะได้ง่ายดาย
การเจริญอัปปมัญญานั้นช่วยให้บรรลุธรรมได้รวดเร็ว