ธรรมภาษิต ตอน "เขียนในป่าช้าจีน"
เขียนโดย dy เมื่อ อา, 2006-09-03 17:44
พ.ศ.๒๕๓๔
- ชีวิตนี้หรือ คือบทละคร ไม่มีตัวเรา ไม่มีของเรา ยินดีทำไม ยินร้ายทำไม ดิน น้ำ ไฟ ลม
- กายนี้ไม่ใช่ของเรา ใจนี้ไม่ใช่ของเรา ไม่มีตัวตน ไม่มีคนสัตว์หญิงชาย
- ไม่มีนิมิต ไม่มีเครื่องหมาย ไม่มีหญิงชาย ไม่มีคนสัตว์ ไม่มีสำเร็จ ไม่มีล้มเหลว ไม่มีความเลว ไม่มีความดี
- ทั้งกายและใจ ไม่ใช่ของเรา ยินดีทำไม ยินร้ายทำไม
- โลกนี้เป็นทุกข์ นิพพานเป็นสุข
- ไม่เที่ยง ไม่แน่ ตาย ตาย ตาย ตาย
- ไม่มีตัวตน และของของตน มีกายเป็นทุกข์ ละกายเป็นสุข
- ถุงขี้ ถุงเยี่ยว เหม็นเปรี้ยว เหม็นบูด
- ไม่มีอะไร ที่เป็นของเรา
- กายนี้เป็นทุกข์อย่างแสนสาหัส ใจนี้เป็นทุกข์อย่างแสนสาหัส
- อดีตคือความฝัน ปัจจุบันคือความจริง อนาคตคือสิ่งไม่แน่นอน
- อดีตคือบทละครที่แสดงผ่านไปแล้วเอาเก็บมาคิดทำไม
- ชีวิตคือนิยาย คนทั้งหลายคือตัวละคร
- ปฏิปทาเพื่อลาภสักการะเป็นอย่างหนึ่ง ปฏิปทาเพื่อนิพพานเป็นอีกอย่างหนึ่ง
- จงเรียกสิ่งที่บังคับบัญชาได้ว่าตัวเราดีกว่า อย่าไปเรียกสิ่งที่บังคับบัญชาไม่ได้ว่าเป็นตัวเราเลย
- การที่เราอยากมีฤทธิ์ เพราะยังติดในโลกธรรมนั่นเอง
- จงอย่ารับทั้งผิดและชอบต่อกายและใจนี้
- สุขเวทนาคือเหยื่อล่อให้เราจมปลักอยู่ในทุกข์อย่างถอนตัวไม่ขึ้น
- แม้แต่กายนี้เราก็ผิดหวัง จะเอาอะไรในโลกนี้อีก
- กายนี้เป็นธาตุของโลก เราไปขี้ตู่เอามา
ความคิดเห็นล่าสุด
1 ปี 49 สัปดาห์ ก่อน