บทที่ ๘๔

เมื่อเกิดความหลงผิด
ฟ้าสว่างแค่ไหนแต่ตาใจมืดบอด
ไม่ยอมมองความจริงมองแต่มายาภาพ
คิดตามที่ฝันไว้ไม่ยอมคิดตามที่เป็นจริง
ทำไปตามแรงขับดันของกิเลสไม่สนใจเหตุผล
ลำเอียงไปกับความชอบความชังหายุติธรรมไม่ได้
หลอกคนอื่นด้วยหลอกตนเองอยู่ในความมัวเมาด้วย
เก็บปัญญาไม่ใช้ ใช้แต่สัญชาตญาณ
เป็นขี้ข้าตัณหา ไม่สนใจศีลธรรม
ต้องการถูกใจ ไม่ต้องการถูกต้อง
คดในข้องอในกระดูก
ถือความคิดของตนเองเป็นใหญ่กว่ากฎเกณฑ์ของโลก
ขอให้ได้เฉพาะหน้าก็พอไม่สนใจผลที่ตามมาภายหลัง
เมื่อเป็นเช่นนี้หายนะก็อยู่ในพกในห่อแล้ว
ความเจริญนั้นอยู่ไกลสุดขอบฟ้า