บทที่ ๘๒

คนรวยหรือคนจนอย่าเพียงดูที่เงิน
ต้องดูที่ใจ
ถ้าใจอิ่มก็รวย ใจยังหิวก็จน
เมื่อความหิวกระหายทะยานอยากขับดัน
บุคคลผู้นี้มีเท่าไหร่ได้แค่ไหนก็ไม่พอ
นี่คือคนที่จนแสนจน
เมื่อความพอบังเกิดขึ้นที่ใจ
ย่อมรู้จักเพียงพอในสิ่งที่มีอยู่ตามอัตภาพ
นี่คือคนรวย
คนเราเกิดมาไม่ได้เอาอะไรมา ตายไปไม่ได้เอาอะไรไป
บัญชีรายรับรายจ่ายตลอดชีวิตของคนทุกคนเหมือนกันคือเท่าทุน
ที่ต่างกันคือที่จิต
คนโง่เขลาเบาปัญญาย่อมปล่อยให้ความกระหายอยากเป็นเจ้าหัวใจ
ย่อมเป็นขี้ข้าเสือหิว มีชีวิตทั้งชีวิตดิ้นรนทุรนทุราย
แม้ตอนตายเขาก็มิได้ขนวัตถุอันใดไป
คนโง่ย่อมเป็นขี้ข้าความทะยานอยาก
เมื่อถึงวันตายความจริงจะเปิดเผย
ไม่ได้เอาอะไรไปเลยสักอย่างเดียว