บทที่ ๗๖

บัณฑิตแม้มีปัญญามาก
แต่จะยอมโง่ถ้าจะต้องเอาความฉลาดไปใช้ในการทรยศคดโกง
เมื่อคนชั่วประณามว่าโง่บัณฑิตรู้สึกว่าเป็นคำชมเชย
เมื่อคนเลวสรรเสริญบัณฑิตจะรู้สึกสะดุ้งจากหายนะภัย
คำชมเชยของนักปราชญ์นั้นน่าฟังแต่คำตำหนิยิ่งน่าฟังกว่า
คำตำหนิของนักปราชญ์คือโอวาทอันประเสริฐ
คนฉลาดแสวงหาครูอาจารย์เพื่อฟังคำติ
คนโง่แสวงหาครูอาจารย์เพื่อฟังคำชม
ผู้มีความละอายและเกรงกลัวต่อบาปจะขวนขวายแก้ไขตนเสมอ
พึงเตือนตนด้วยตนเพื่อพัฒนาจิตให้สูงขึ้นอยู่ตลอด
เห็นคุณในกุศลอย่างยิ่งแม้กุศลนั้นจะเพียงเล็กน้อย
เห็นโทษในบาปอย่างยิ่งแม้บาปนั้นจะเพียงเล็กน้อย
ดังนี้จึงชื่อว่าไม่ประมาท
ยอมแพ้ภายนอกเพื่อเอาชนะใจตน
ถึงใครจะดูถูกดูแคลนก็ไม่เปลี่ยนจุดยืนในกุศลธรรม
ยินดีอย่างยิ่งในการละชั่วประพฤติดี
ธรรมะของพระพุทธเจ้านั้นทันสมัยที่สุดเป็นอกาลิโก
ไม่มีล้าสมัยที่จะละชั่วประพฤติดี