บทที่ ๗๒

ท่านผู้ประสานความสามัคคีของมวลชนนั้นน่าเคารพบูชา
ผู้สร้างความแตกแยกให้สังคมนั้นน่าประณามหยามเหยียด
พึงขจัดความขัดแย้งด้วยการประนีประนอม
พึงช่วยสลายจุดต่างขยายจุดร่วม
จุดต่างใดสลายไม่ได้ก็จงยอมรับให้เกียรติในความต่าง
จุดร่วมใดขยายไม่ได้ก็จงสร้างจิตเมตตาซึ่งกันและกัน
พึงกล่าววาจาประสานสามัคคี
อย่ากล่าววาจาส่อเสียด
วาจาส่อเสียดคือฟังจากข้างนี้ไปบอกข้างนั้น
แม้เป็นเรื่องจริงแต่ถ้าเขาจะแตกกันก็ไม่ควรเล่า
แม้เป็นเรื่องจริงแต่ถ้าเขาแตกกันก็เป็นโทษเป็นบาป
ความสามัคคีนำไปสู่ความร่มเย็นเป็นสุข
ความแตกแยกนำไปสู่สงคราม
วาจาส่อเสียดไม่กี่คำอาจทำให้คนตายนับล้าน
การกล่าววาจาส่อเสียดยุยงให้คนแตกกันจึงเป็นบาปมาก
บัณฑิตย่อมกล่าวแต่ถ้อยคำประสานสามัคคี
ย่อมหลีกเลี่ยงการกล่าววาจาส่อเสียดเหมือนเลี่ยงการอมหัวงูเห่า