บทที่ ๖๑

ชีวิตของผู้ยิ่งใหญ่เพียงใดก็ตาม
ท้ายที่สุดก็ถึงกาลเวลาจบสิ้น
แม้แต่ร่างกายก็ยังต้องสลายคืนสู่ธุลีดิน
ไม่ต้องกล่าวถึงสมบัตินอกกาย
สิ่งใดที่ว่าเป็นสมบัติของเรานั้นคือมายาภาพ
เหมือนลิเกละครสมมุติว่าเป็นนั่นเป็นนี่
พอลงจากโรงที่สมมุติไว้ก็กลับกลายเป็นว่างเปล่า
มีชีวิตอย่าหลงติดเพียงเปลือกมายา
ติดมายาจะโง่เขลาเสียทีที่เกิดมาพบพระพุทธศาสนา
หลงติดเพียงเปลือกหลงเพ้อเป็นบ้าหอบฟาง
เข้าใจว่าเป็นของกูท้ายที่สุดไม่ได้อะไรไป
ผู้มีตาปัญญาเห็นธรรมจะเห็นซึ้งถึงความไม่เที่ยง
ผู้มีตาปัญญาจะเห็นความแตกดับ
ผู้มีตาปัญญาจะเห็นความเสื่อมสลาย
สังขารทั้งปวงไม่เที่ยง ความตายเป็นของเที่ยง
ควรกระทำกุศล ควรประพฤติพรหมจรรย์
เพราะสัตว์ที่เกิดขึ้นมาแล้วจะไม่ตายย่อมไม่มี