บทที่ ๕๕

สิ่งที่ใช้เองใช้ของธรรมดาๆก็ได้
ส่วนของที่จะนำไปให้ทานจงคัดสรรให้ดี
ให้อย่างไรย่อมได้อย่างนั้น
ให้ของเลวออกไปย่อมได้ของเลว
ให้ของดีออกไปย่อมได้ของดี
โลกภายนอกเปรียบเสมือนกระจกสะท้อน
เราส่งอะไรออกไปย่อมสะท้อนกลับ
ผู้มีปัญญาจึงไม่มีเราไม่มีเขา
ช่วยผู้อื่นเหมือนกับช่วยตัวเอง
เกื้อหนุนผู้อื่นเหมือนกับเกื้อหนุนตัวเอง
การให้ก็คือการได้
การสละก็คือความมั่งมี
ปรารถนาในการให้มากกว่าหวงแหนสงวนไว้เพื่อตน
บัณฑิตผู้มีปัญญามากจะขวนขวายยิ่งในทานบารมี