บทที่ ๕๔

ท่านผู้ยิ่งด้วยทานบารมี
ย่อมขวนขวายสละอยู่เสมอ
แม้แต่ของรักของหวงยังยินดีสละ
เพราะจิตรักในทานยิ่งกว่าสมบัติใดใด
ยิ่งให้ของรักของหวงออกไปยิ่งถึงใจสมใจ
เพราะมีศรัทธายิ่งในการให้ทาน
ปรารถนาในการให้มากกว่าการครอบครอง
สร้างผลงานยิ่งใหญ่แต่ไม่อ้างความดีความชอบ
ยินดีในการช่วยเหลือสรรพสัตว์ ไม่ต้องการหน้าตา
ใช้ชีวิตที่เรียบง่ายไม่ต้องการชื่อเสียงเกียรติยศ
ถอยตัวเองออกมาได้จากสถานที่ที่รุ่งเรือง
ถึงแม้ว่ากิจการที่ทำจะประสบความสำเร็จอย่างสูง
ถ้าเห็นว่าถึงกาลเวลาที่ควรวางมือก็สละได้อย่างไม่ติดข้อง
ชีวิตที่มักน้อยสันโดษนั้นคือชีวิตที่เข้าใกล้กฎธรรมชาติ
กฎธรรมชาติก็คือทุกสิ่งล้วนแล้วแต่ผ่านมาเพื่อผ่านไป
ไม่มีสิ่งใดที่เป็นของเราจริง