บทที่ ๕๒

ลาภยศนั้นเปรียบประดุจดอกไม้บาน
ต่อให้บานทนนานแค่ไหนก็ต้องถึงกาลเวลาเหี่ยวเฉา
เมื่อเหี่ยวเฉานั้นนึกถึงสภาพที่เคยงดงามแทบไม่ออก
โลกนี้ไม่เที่ยงไม่ยั่งยืน
แม้แต่ชีวิตเราก็ต้องแตกทำลายดับสลายลงสักวัน
ลาภยศเป็นเพียงแค่เปลือกของชีวิต หาใช่แก่นสารไม่
เมื่อบุคคลตายไปชาวโลกจะหวนนึกถึงก็ตรงคุณความดี
คนเรามีอายุไม่กี่ปี
แต่ถ้าสร้างความดีไว้เกียรติศักดิ์จะยืนยงเหมือนไม่ตาย
อย่าหลงระเริงเสพสุข
ร่างกายใช้งานได้ไม่ทน
อายุคนเพียงไม่กี่ปี
สั่งสมความดีจะมีค่า
สร้างกุศลไว้จะเป็นวาสนา
ลาภยศไม่คงที่ ความดีนั้นคงทน