บทที่ ๔๗

ตัดสินใจอะไรให้เอาธรรมเป็นที่ยุติ
นั่นเรียกว่ายุติธรรม
ถ้าไม่เอาธรรมเป็นที่ยุติเรื่องราวในโลกจะไม่ยุติ
การตัดสินใจอะไรก็ตาม
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเฉพาะตัว
หรือว่าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับผู้อื่น
ต้องตัดสินให้สามารถอธิบายได้ด้วยธรรม
ต้องตัดสินให้เข้ากันได้กับธรรม
เรื่องเหล่านั้นจึงหมดเรื่อง
เรื่องเหล่านั้นจึงหมดกระแสที่จะนำไปสู่ความวุ่นวาย
เรื่องใดใดถ้าไม่ลงสู่ธรรมจะนำความวุ่นวายมาภายหน้า
แม้ลงความเห็นด้วยเสียงข้างมากแต่ถ้าไม่ตั้งอยู่ในธรรมก็จะวุ่นวาย
เสียงส่วนใหญ่ที่ตัดสินใจเรื่องราวโดยไม่ตั้งอยู่บนยุติธรรม
เสียงส่วนใหญ่นั้นกำลังนำสังคมไปสู่กลียุค
เสียงส่วนใหญ่นั้นกำลังทำให้บ้านเมืองลุกเป็นไฟ
ตัดสินใจอะไรจงเอาธรรมเป็นที่ยุติโลกจึงจะร่มเย็นเป็นสุข