บทที่ ๔๕

จงพิสูจน์ตนเองด้วยการสร้างความดีทั้งชีวิต
ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คน
จงสร้างความดีไปจนตาย
ตั้งใจปฏิบัติธรรมสักหนึ่งชาติ
ขอบำเพ็ญเพียรไปจนสิ้นลมหายใจ
หมั่นสร้างกุศลกระทั่งร่างกายแตกสลาย
คุณค่าของการเกิดตายชาติหนึ่งอยู่ที่ไหนเล่า
ถ้าไม่อยู่ที่การพัฒนาจิตวิญญาณ
พัฒนาประคบประหงมร่างกายก็ต้องทอดทิ้งไว้ในโลก
ของรักของหวงสักชิ้นมิได้ติดตามไปเมืองผี
คนรักกันปานจะกลืนไม่ยอมเข้าโลงกับเรา
ภาพในเมืองมนุษย์คือภาพมายา
แก่นแท้คือคุณธรรมในใจ
หาแก่นแท้ดีกว่าหรือหามายาดีกว่า
ถ้าขวนขวายหาแต่มายาภาพชีวิตจะไร้ค่า
เสียเวลามาเกิดมาตาย
เกิดมาเสียชาติเกิด