บทที่ ๔๓

จิตที่ฝึกดีแล้วนำสุขมาให้
ในสิ่งที่ฝึกได้ทั้งหลาย มนุษย์นั้นฝึกได้ดีเลิศ
ท่านผู้ฝึกตนนั้นมีค่าที่สุด
ฝึกตนก็คือฝึกจิต
เพราะจิตเป็นนายกายเป็นบ่าว
แม้ร่างกายดีถ้าจิตเสียทุกอย่างจะพังทลาย
ถึงมีทุกอย่างถ้าจิตเสียจะเสียหมด
เกิดมาแล้วอย่าปล่อยตัวเองไปส่งเดช
ควรฝึกจิตด้วยศีล สมาธิ ปัญญา
ผู้ฝึกจิตย่อมมีค่ามากขึ้นทุกวัน
อย่าปล่อยเวลาไปเปล่า
กรรมฐานทั้งหลายควรค่าแก่จิตมนุษย์
จงฝึกสมาธิ จงเจริญกรรมฐาน
คุณค่าของจิตจะเพิ่มขึ้นนำไปสู่ความประเสริฐ
มนุษย์ผู้ฝึกตนแล้วมีค่าที่สุด