บทที่ ๔๒

ดอกไม้ที่งดงาม
เมื่อสร้างความสวยสดแก่โลกย่อมได้รับความชื่นชม
คนเราเมื่อเกิดมา
ขอให้สร้างประโยชน์ประดับโลกโดยส่วนรวมไว้บ้าง
อย่าเกิดมาเปล่าๆ
คนเรานั้นไม่ได้มีค่าที่ตัวเอง
แต่มีค่าตรงที่มีประโยชน์ต่อโลก
คนเห็นแก่ตัวนั้นไม่เป็นประโยชน์แก่ใคร
เกิดมาเปล่าตายไปเปล่าอย่างไร้ค่า
มีความสามารถเล็กน้อยจงทำประโยชน์เล็กน้อยแก่โลก
มีความสามารถยิ่งใหญ่จงทำประโยชน์ยิ่งใหญ่แก่โลก
คุณค่าของเราจึงจะบังเกิดมีขึ้น
ความสุขในการสร้างประโยชน์แก่ผู้อื่นจะยั่งยืน
ความสุขจากการกอบโกยเข้าหาตัวไม่ยั่งยืนหรอก
ไม่ได้มีค่าที่ตัวเองแต่มีค่าเมื่อทำประโยชน์แก่โลก