บทที่ ๔๑

ความเจริญที่ตั้งอยู่บนฐานของคุณธรรมจึงยั่งยืน
ถ้าไร้คุณธรรมสมบัติใดใดก็รักษาไว้ไม่ได้
ถ้าไม่มีความดีรับรองลาภยศสรรเสริญสุขจะไม่จีรัง
จะถูกทำลายในเวลาอันใกล้
บุคคลผู้ไร้คุณธรรมย่อมมีปกติทำลายตัวเองอยู่แล้ว
ไม่ต้องรอให้คนอื่นมาทำร้าย
ความชั่วย่อมทำลายภาชนะรองรับมันเอง
สนิมเกิดแต่เหล็กย่อมกินเหล็กจนสลายสิ้น
กิเลสที่บังเกิดในใจย่อมทำร้ายทำลายผู้นั้น
ไม่ฆ่ากิเลส กิเลสจะกลับมาฆ่าเรา
บำรุงรักษากิเลสไว้จะฉิบหายอย่างใหญ่หลวง
อย่ารั้งรอขัดขวางในการนำธรรมะแทรกซึมเข้าสู่ใจ
วันเวลาไม่ได้มีค่าที่ตัวมันเอง
แต่มีค่าที่นำไปฝึกฝนละชั่วประพฤติดี
มีอะไรก็ไม่เจริญเท่ากับมีความดี
มีอะไรก็ไม่พังเท่ากับมีความชั่ว