บทที่ ๓๙

เมื่อหาของมาห่อหุ้มมากมายหลายชิ้น
นานไปเลยไม่รู้ว่าอะไรคือเนื้อแท้
ไม่รู้ว่าสิ่งใดคือของดั้งเดิมสิ่งใดเอามาเพิ่ม
เมื่อติดที่เปลือกมากไม่รู้ว่าสิ่งใดบ้างเป็นแก่น
ถ้าหลงใหลแต่ในมายาภาพฉาบฉวยจะไม่รู้แจ้งสัจจะ
สัจจะคือของจริงแท้
ไม่จำเป็นต้องมีใครมาให้คะแนน
สัจจะย่อมเป็นอย่างนั้นของมันเอง
เป็นอย่างโทนโท่
โดยไม่สนใจว่าใครจะดูหรือไม่ดู
โดยไม่สนใจว่าใครจะรู้หรือไม่รู้
จงอย่าเชื่อว่าความคิดของเราเองถูกที่สุด
บางทีสัจจะไม่ได้ยอมรับเลย
เราต้องยอมรับสัจจะไม่ใช่ให้สัจจะมายอมรับเรา
สนใจแต่ความคิดของตัวเองเป็นบ่อเกิดของมิจฉาทิฏฐิ
ย่อมปิดหนทางเกิดของปัญญาอย่างมืดมิดสิ้นเชิง