บทที่ ๓๗

การดำเนินชีวิตที่ดีนั้นควรมีปัญญากำกับ
พึงมีศีลธรรมเป็นบาทฐาน
มนุษย์ที่ดีไม่ควรขาดศีล ๕
ถ้าจะพัฒนาจิตให้เลื่อนสู่ภูมิเทวดาให้รู้จักรักษาศีล ๘
รักษาศีล ๘ ทุกวันพระเรียกว่าอุโบสถศีล
เป็นทางดำเนินของบัณฑิตผู้มีปัญญามาก
ท่านผู้มีปัญญามากจะขวนขวายรักษาศีล
เพราะว่าศีลและปัญญาย่อมชำระซึ่งกันและกัน
ศีลเกื้อหนุนปัญญา ปัญญาเกื้อหนุนศีล
การระลึกถึงคุณของศีลเรียกว่าสีลานุสติ
เป็นกรรมฐานที่ช่วยยกจิตไปสู่ภูมิอริยะ
พระอริยะย่อมระลึกถึงศีลด้วยความปีติซาบซึ้งตรึงใจ
สีลานุสติย่อมพาจิตเข้าสู่นิพพาน
ผู้มีศีลและปัญญาย่อมพ้นทุกข์ทั้งปวงได้
ท่านทั้งหลายจงอย่าประมาท
จงขวนขวายบำเพ็ญธรรมทุกเมื่อเถิด