บทที่ ๓๖

เมื่อมองผิวเผินย่อมเห็นเป็นคนชั้นสูงชั้นต่ำ
ทำให้ต้องแบ่งชั้นวรรณะ
เมื่อมองด้วยตาปัญญาแล้วมีค่าเท่ากัน
คนชั้นสูงหรือชั้นต่ำเมื่อตายก็เน่าเหม็นเหมือนกัน
เมื่อเผาแล้วก็เหลือแต่ขี้เถ้าเหมือนกัน
มีอะไรเป็นอะไรก็ต้องทอดทิ้งไว้ในโลกเหมือนกัน
สมบัติทั้งหลายเป็นของกองท่วมโลก
ตายแล้วไม่ได้เอาอะไรไปเลยเหมือนกัน
เอาไปได้เพียงบุญและบาป
ผู้มีปัญญาจึงขวนขวายสร้างบุญละบาป
ไม่หลงติดกับเปลือกมายาของโลก
สนใจใฝ่หาแก่นมากกว่าสิ่งที่ฉาบทาเอาไว้
กลิ่นที่ระเหยออกมาจากร่างกายมนุษย์นั้นไม่มีกลิ่นหอมเลย
แต่เพียงเอาน้ำหอมมาพรมก็สามารถหลอกกันได้ว่ากายหอม
ผู้มีปัญญาน้อยย่อมติดอยู่ในเปลือกของโลกที่ฉาบทามาหลอกกัน
คนโง่เขลาย่อมถูกจองจำให้ทนทุกข์ทรมานอยู่ในโลก
ท่านผู้มีบารมีย่อมเพิกถอนความมีความเป็นที่หลอกตาให้หลงติด