บทที่ ๓๒

การนั่งสมาธินั้นเพื่อสั่งสมความเพียรในการอบรมสติ
อย่าเพียงคิดแค่ว่าจะหาความสงบสบาย
ถ้าต้องการความสงบสบายคือการเชื้อเชิญตัณหามาขี่หัว
จะทำให้ฟุ้งซ่านยิ่งขึ้นกว่าเดิม
จงตั้งใจสร้างความเพียรในการกำหนดกรรมฐานให้ดี
แต่อย่ารอคอยผล
เมื่อรอคอยจิตจะไม่อยู่กับปัจจุบัน
เมื่อจิตไม่อยู่กับปัจจุบันจึงทำให้สติไม่มั่นคง
ทำให้การประกอบกิจในกรรมฐานล้มเหลว
จงทำหน้าที่ให้ดีแต่อย่ารอคอยผล
ผลเกิดจากเหตุปัจจัยที่เราสร้าง มิใช่จากการรอคอย