บทที่ ๓๑

ยาที่เป็นประโยชน์แก่ร่างกายมักมีรสขม
คำพูดที่มีประโยชน์แก่จิตใจมักระคายหู
ถ้อยคำขัดเกลาจึงเป็นประโยชน์มิใช่คำสรรเสริญป้อยอ
ทุกครั้งที่บัณฑิตได้ฟังคำสรรเสริญ
จะข่มจิตเพื่อระวังตนให้จงหนัก
ถ้าปลิวไปตามลมสรรเสริญจะกลายเป็นคนไร้ค่า
ผู้มีปัญญามากยินดีฟังคำตำหนิมากกว่าคำสรรเสริญเยินยอ
คนโง่จึงอยากฟังแต่คำชมเชย
ผู้นำที่บังคับให้คนรอบข้างต้องยกย่องชมเชยเท่านั้น
เขากำลังมุ่งไปสู่เส้นทางหายนะ