บทที่ ๒๗

คนเรานั้นอยู่ได้ด้วยการพึ่งพาอาศัยกัน
เจริญมาได้ด้วยการช่วยเหลือของคนอื่น
ถ้าไม่มีใครช่วยเลยชีวิตจะไม่สามารถสืบต่อไปได้
จงอย่าเย่อหยิ่งถือดี
จงอ่อนน้อมถ่อมตัวเกรงอกเกรงใจต่อโลก
จงมองโลกด้วยความกตัญญูรู้คุณ
อย่าหักหลังทรยศผู้มีคุณแก่ตน
ทั้งคนชั้นสูงชั้นต่ำที่มีส่วนช่วยเราจงคิดแทนคุณเขาด้วย
มีอะไรมากมายอย่าคิดสวาปามแต่ผู้เดียว
จงใช้ในการแทนคุณแก่โลกบ้าง
ถ้ายังไม่ได้ใช้หนี้เงินที่ได้มาจะถือเป็นกำไรไม่ได้
ถ้ายังไม่ได้ตอบแทนผู้มีพระคุณความเจริญที่ปรากฏจะถือเป็นความก้าวหน้าไม่ได้
อย่าเย่อหยิ่งถือดีในตัวเอง
จงมีความกตัญญูกตเวที
จงแสดงออกต่อโลกอย่างเกรงอกเกรงใจ
ผู้คิดให้จะเจริญรุ่งเรืองไม่เสื่อมตกอับ