บทที่ ๒๖

เวลากินอาหารรสชาติมากมายสารพัด
ท้ายที่สุดตบท้ายด้วยน้ำเปล่าจืดสนิทเพื่อล้างคอ
จงเอาข้อนี้เป็นอุทาหรณ์ไว้เตือนตน
ชีวิตคนเรานั้นมิได้ต้องการสิ่งฟุ้งเฟ้อเห่อเหิม
หากแต่อยู่ได้ด้วยการพึ่งพาอาศัยของธรรมดา
ชีวิตมิได้ต้องการของพิเศษ
ชีวิตมิได้ต้องการของแปลกประหลาด
อย่าตอบสนองความมัวเมาหลงใหลในมายากิเลส
ยิ่งตอบสนองความอยากความอยากยิ่งพอกพูน
จงลดละพาตัวเองมาอยู่อย่างเรียบง่าย
อย่างธรรมดาอย่างสามัญอย่างพอเพียง
กินอยู่อย่างธรรมดา
นุ่งห่มอย่างธรรมดา
เป็นคนธรรมดาธรรมดา
ชีวิตมิได้ต้องการอะไรมากกว่านี้เลย
อย่าหลงทิศทางในการแสวงหาจุดหมายของชีวิต