บทที่ ๒๓

ยิ่งใหญ่ย่อมล้มดัง
สูงมากย่อมตกเจ็บ
มีค่ามากย่อมต้องระแวดระวังสูง
สมบัติมากยิ่งมีภัยมาก
สมบัติในโลกมนุษย์นี้ย่อมมาพร้อมกับปัญหา
ท่านผู้มีปัญญาจึงเห็นโทษในมนุษย์สมบัติ
จึงไม่หลงใหลเพลิดเพลินลืมตัวไปกับมนุษย์สมบัติ
สมบัติในโลกย่อมไม่เที่ยงแท้
จะใช้ได้ก็ตอนยังไม่ตายจากโลกนี้ไปเท่านั้น
บางทีเรายังไม่ตายสมบัติก็จากเราไปก่อน
บางทียังไม่ถึงเวลาจากแต่ก็มีคนมาแย่งไป
บัณฑิตจึงไม่หลงใหลต่อสมบัติในเมืองมนุษย์
เพียงอาศัยใช้เพื่อการสร้างบารมี
เพียงอาศัยใช้เพื่อการสร้างความดีให้เต็มรอบ
เพียงอาศัยใช้เพื่อเป็นปัจจัยแก่โลกุตตรธรรม
เพียงอาศัยใช้เพื่อสืบสานพระพุทธศาสนาให้ยั่งยืนต่อไป
บัณฑิตเพียงอาศัยใช้ไม่ยึดมั่นถือครองอย่างมัวเมา