บทที่ ๒๒

แม้กำลังประสบความราบรื่นในการก้าวไปข้างหน้า
ก็ควรเตรียมทางถอยที่ดีไว้ด้วย
แม้กำลังปลอดโปร่งจากการโบยบิน
ก็ควรเตรียมที่ร่อนลงอย่างปลอดภัยไว้ด้วย
แม้กำลังแข็งขันกับการก้าวขึ้นสู่ที่สูง
ก็ควรเตรียมบันไดลงที่มั่นคงไว้ด้วย
แม้กำลังเริ่มต้นได้อย่างประสบผลสำเร็จ
ก็ควรเตรียมการจบอย่างสวยงามไว้ด้วย
แม้กำลังห้อมล้อมไว้ด้วยผู้รู้ใจ
ก็ควรเตรียมจิตสำหรับอยู่อย่างโดดเดี่ยวไว้ด้วย
ผู้มีปัญญาไม่ว่าทำอะไรไม่ควรปิดทางถอยของตนเอง
มีความสามารถจัดการในช่วงความเจริญ
ก็จงฝึกฝนความสามารถในการกุมบังเหียนเวลาเสื่อมถอย
ชีวิตเจริญไปถึงไหนก็ไม่พ้นความแก่เจ็บตาย
จงสร้างบุญกุศลรักษาศีลศึกษาธรรมประพฤติธรรมไว้ด้วย
ถึงคราวสังขารร่างกายเสื่อมจะได้มีที่พึ่งทางใจ
ถึงคราวตายจะได้นำบุญกุศลติดตัวตามตนไปบ้าง