บทที่ ๒๐

ผู้ที่พูดเรื่องความดีอาจไม่ได้สร้างความดี
ผู้อวดโม้สรรพคุณตัวเองอาจไม่ดีอย่างนั้น
การปฏิบัติธรรมนั้นแสลงกับการคุยโวโอ้อวด
ผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบจริงจริงจะไม่ได้ออกมาคุยโว
ยิ่งปฏิบัติไปยิ่งเกิดความอ่อนน้อมถ่อมตัว
ยิ่งปฏิบัติไปยิ่งเกิดความรู้สึกไม่ครอบครอง
คิดให้มากกว่าคิดกักเก็บ
ฟังคำชมกับคำด่าแล้วรู้สึกเหมือนกัน
เขายกย่องชมเชยหรือดูถูกเหยียดหยามรู้สึกเหมือนกัน
เมื่อรู้สึกเช่นนี้จะคุยโอ้อวดไปหาอะไร
เมื่อจิตเป็นเช่นนี้จะออกมาโม้เพื่ออะไร
ผู้รู้จริงจะไม่พูด
ของจริงนั้นเป็นใบ้
ธรรมะแท้นั้นมีคุณค่าอยู่ในตัวเอง
ไม่จำเป็นต้องออกไปคุยโวโม้แล้วจึงมีค่า
ไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นมาให้รางวัลแล้วจึงมีค่า
ทองแท้ไม่ต้องการคำชม