บทที่ ๔

ในความรู้สึกของบัณฑิตนั้น
คำใส่ร้ายป้ายสีไม่รู้สึกว่าน่ากลัว
แม้เจอความอยุติธรรมก็ไม่รู้สึกว่าเป็นทุกข์โทษ
กลับเป็นเครื่องฝึกใจอย่างดี
ความคับข้องใจนั้นมนุษย์หนีไม่พ้น
อย่างน้อยก็มีความแก่ความเจ็บความตายเป็นความคับข้อง
จงฝึกฝนตนเองจากความคับข้องที่ได้เจอในชีวิต
จงฝึกกับความคับข้องเล็กน้อยตอนนี้
จะได้เตรียมพร้อมจิตที่จะรับความคับข้องใหญ่
ความแก่เจ็บตายนั้นอยู่ข้างหน้า
ความพลัดพรากจากของรักก็จะมีโอกาสได้เจอแน่
เรื่องใส่ร้ายป้ายสีนั้นเป็นเรื่องเล็กเล็ก
เรื่องอยุติธรรมก็ดูไม่ใหญ่โต
โลกนี้มีเรื่องทุกข์ยากลำบากเข็ญมากมาย
อย่าประมาทเพลิดเพลินหลงระเริง
อย่าท้อถอยหมดกำลังใจในการฝึกฝนตน