ป่าช้าจีน (ต่อ ๑๒)

เขียนโดย dy เมื่อ พฤ, 2006-09-14 09:50
  • ดีใจเพื่อเสียใจ ลิงโลดเพื่อเศร้าสร้อย ตื่นเต้นเพื่อเหงาหงอย สมหวังเพื่อผิดหวัง ยินดีเพื่อยินร้าย เฟื่องฟูเพื่อตกดิ่ง โด่งดังเพื่ออับแสง
  • ไม่มีฝรั่ง ไม่มีไทย ไม่มีเจ๊ก ไม่มีแขก ไม่มีลาว ไม่มีเขมร
  • เราไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ทั้งปวงได้
  • จะรู้กำลังใจตน ก็เมื่อผจญมารนั่นเอง
  • สัตว์ทั้งปวงเกิดมากับความผิดหวัง ดำรงอยู่ด้วยความผิดหวัง และจะตายไปเพราะความผิดหวัง
  • จะเลิกเห็นกายผู้อื่นเป็นคนได้ ต้องเลิกเห็นกายตนเองเป็นคนด้วย
  • เราไม่ใช่คน กายนี้ไม่ใช่ของเรา จงถอนความคิดอย่างคนออกเสียให้หมด เพราะเราไม่ใช่คน
  • ข้าพเจ้าขอลาความเป็นคนตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป
  • เราเห็นแจ้งตั้งแต่เป็นเด็กอ่อนแล้วว่ากายนี้ไม่ใช่ของเรา
  • เราไม่รักใคร และไม่ต้องการให้ใครมารักเรา
  • อย่าหวังอะไรจากคน
  • คิดถึงใครก็เป็นทุกข์เพราะคนนั้นนั่นแหละ
  • ความคิดที่ว่าตัวเรามีอยู่ และใครกระทบกระทั่งไม่ได้นั้น เลิกเสียที
  • เวลาเข้าใกล้ผู้หญิง อย่ารู้สึกว่าตัวเป็นชาย เพราะในสัจธรรม ไม่มีชาย ไม่มีหญิง
  • ก็ใจของเรายังบังคับบัญชามันไม่ได้ แล้วจะไปบังคับใจคนอื่นได้อย่างไร
  • เมื่อใดที่มีความหวัง ความผิดหวังจะตามมาทันที
  • สมหวังไปทำไม ในเมื่อต้องผิดหวังภายหลัง
  • ความผิดหวังนั่นแหละ แฝงตัวอย่างเงียบเชียบอยู่ในความสมหวัง
  • เราจะหวังอะไรล่ะ ยิ่งสมหวังนั่นแหละ จะยิ่งผิดหวังหนักเป็นทวีคูณ
  • อย่าหวังอะไร จากสิ่งใดๆ อย่างเด็ดขาด
»