ลมเหมันต์กรรโชก (ต่อ ๕)

• เวลาเกิดความฟุ้งซ่านอย่าเครียด เพราะว่าความฟุ้งซ่านก็ไม่เที่ยง ไม่ช้าก็จะดับไป ถ้าเราโหยหิวในความสงบก็จะเดือดร้อนมากเวลาฟุ้งซ่าน การฟุ้งซ่านก็สักแต่ว่าเป็นอารมณ์จรอันหนึ่ง จงอย่ายึดมั่นถือมั่น
• คุณค่าอันสุดยอดของธรรมอยู่ที่การได้สอนตนเอง ไม่ใช่อยู่ที่การได้สอนคนอื่น
• จงอย่าหนีปัญหา การหนีปัญหาก็ต้องไปเจอปัญหาอีก เพราะเราพกพาจิตที่อ่อนแอไปด้วย จงอดทนต่อสู้กับปัญหา ไม่ช้ามันจะดับไปเอง ปัญหาทั้งหลายไม่ใช่ปัญหา เพราะว่าปัญหาทั้งหลายคือความเกิดดับ
• จะต้องไปลงโทษคนชั่วทำไม ในเมื่อกฎแห่งกรรมเขาทำหน้าที่อยู่แล้ว เราตัดสินยังมีผิดพลาดได้ แต่กฎแห่งกรรมตัดสินไม่มีผิดพลาดเลย
• ความสัตย์ซื่อจริงใจคือสุดยอดกลยุทธ์
• ประสบการณ์จะบอกให้เรารู้ว่าโลกนี้ไม่มีอะไรเที่ยงแท้แน่นอน
• ความล่วงรู้สิ่งต่างๆ มากมาย ไม่มีค่าเท่ากระผีกเดียวของความไม่อยากรู้อะไร
• ข้าพเจ้ามีศรัทธาในปัจจุบันอารมณ์
• ดูตัวเองดีกว่าไปดูคนอื่น หาตัวเองดีกว่าไปหาคนอื่น
• จิตของเรามีเครื่องอยู่คือความไม่อิงอาศัยอะไรนั้นดีที่สุดสำหรับจิตแล้ว สมาธิทั้งหลายก็สักแต่ว่าเป็นวิหารธรรมชั่วคราวที่จิตเข้าไปเสพอย่างไม่ยึดมั่นถือมั่น
• เราพยายามที่จะปฏิบัติธรรมเพื่อไปเป็นคนธรรมดาที่เจียมตัวเจียมตน
• เรื่องใดที่เรารู้คนเดียว ต้องทำเหมือนกับว่าไม่รู้ อันใดที่เรามีคนเดียวต้องทำเหมือนกับว่าไม่มี
• จงบริสุทธิ์ โดยที่ไม่มีใครมารับผลของความบริสุทธิ์นั้นด้วย

จบธรรมภาษิต ตอน "ลมเหมันต์กรรโชก"

บันทึกเมื่อ ต้นปี ๒๕๔๐ ท่ามกลางความหนาวเหน็บแห่งลมเหมันต์ ณ เขาแห่งหนึ่ง ที่จังหวัดเชียงใหม่ ความดีและบุญกุศลของธรรมะชุดนี้ ขอถวายบูชาพระคุณและคุณแห่งบรรพชนทั้งปวงที่มีส่วนในการรักษาพระพุทธศาสนามาจนถึงทุกวันนี้ ส่วนข้อบกพร่อง ข้าพเจ้าขอรับผิดแต่เพียงผู้เดียว

ธรรมภาษิตที่ข้าพเจ้าเป็นผู้บันทึกทั้งหมด ไม่สงวนลิขสิทธิ์ ขอให้สรรพสัตว์ทั้งหลายทั้งปวง ไม่มีประมาณ ไม่มีขอบเขต จงมีส่วนแห่งการดื่มธรรมรสเถิด

ด้วยความนับถือ
จาก พระชุมพล พลปญฺโ