เสือลาถ้ำ (ต่อ ๓)

• เมื่อเอาจิตไปนอกกาย ก็มีตัวเราและตัวเขา เมื่อเอาจิตมาไว้ในกาย ตัวเราก็หายไป แล้วตัวเขาจะมีได้อย่างไรเล่า
• ตราบใดที่ยังรู้ออกมาเป็นภาษามนุษย์ ก็แสดงว่ายังไม่รู้เลย
• อย่าดีใจต่อความสามารถในการอยู่กับโลก อย่าท้อใจต่อความเหน็ดเหนื่อยในการออกจากโลก
• ถึงเวลาจะเสียสมบัติอะไรก็เสียไปเถิด แต่เก็บใจที่ดีงามเอาไว้ให้ได้ก็แล้วกัน แล้วสมบัติที่เสียไป จะได้คืนกลับมาหมด
• เมื่อโรคเกิด สิ่งที่เราจะต้องทำนั้น ไม่ใช่ว่าต้องขวนขวายให้โรคหายไปจากกายนี้ แต่ต้องทำให้จิตหมดอาลัยตายอยากจากกายนี้ให้ได้ ต่างหาก
• จุดสุดท้ายของการปฏิบัติธรรม คือ มีสัจจะแต่เจ้าเล่ห์ มีสัจจะคือ ความตั้งมั่นไม่หวั่นไหว เจ้าเล่ห์คือ ความไม่ยึดมั่นถือมั่น ด้วยไร้อุปาทาน
• ความผิดที่น่ากลัวที่สุด ก็คือ ความผิดที่ไม่ยอมรับผิด

จบธรรมภาษิต ตอน "เสือลาถ้ำ"

ช่วงเวลาที่บันทึก สิงหาคม ๒๕๓๖ ถึง มกราคม ๒๕๓๗ สถานที่บันทึก ณ วัดถ้ำเสือ ต.กระบี่น้อย อ.เมือง จ.กระบี่

นับเป็นบันทึกก่อนลาจากวัดถ้ำเสือ

ความดีอันใดที่พอมีบ้างจากบันทึกชุดนี้ ขอถวายบูชาพระคุณ พระอาจารย์จำเนียร สีลเสฏฺโ ผู้เป็นพระอาจารย์ผู้มีคุณธรรมอันสูงส่ง

ด้วยความเคารพบูชาอย่างสูงสุด
พระชุมพล พลปญฺโ