เสือลาถ้ำ (ต่อ ๒)

เขียนโดย dy เมื่อ จ, 2008-01-14 13:51 Tags:
  • เราต้องยอมรับการมีอยู่ของความวุ่นวายแห่งโลก เราต้องยอมรับการมีอยู่ของความวุ่นวายแห่งจิต เพราะว่าถึงหนีก็ไม่รู้จะหนีไปที่ไหน
  • ถอนตัวเราที่ออกไปรับผิดชอบต่อความเดือดร้อน ความผิดพลาด และบาปกรรมทั้งหลายเสียที
  • อดีตที่เคยไปทำอะไรมาไว้นั้น ถอนอุปาทานให้หมด
  • อุปาทานมีขึ้นมาเพื่อความเดือดร้อนเท่านั้นเอง
  • อดีตสัญญามันขึ้นมาให้เราถอนอุปาทานเท่านั้น จะไปกลัวอะไรกับมันล่ะ
  • วางเฉยมันให้หมด แล้วเข้าไปสัมผัสโลกอย่างไอ้ทื่อ นั่นแหละ พ้นทุกข์
  • เมื่อเพิกเอาพระชุมพลออกเสียได้แล้ว จากนั้น อดีตก็ไม่มี อนาคตก็ไม่มี มีแต่สังขารธรรม คือรูปธรรมและนามธรรม ในปัจจุบัน ที่เกิดดับ เปลี่ยนแปลง ยักย้าย ถ่ายเท ผ่านมา ผ่านไป อยู่ตลอดเวลา ไม่เคยหยุดนิ่งเลย
  • เท่าที่เห็นก็คือ สังขารธรรมที่เกิดดับ เปลี่ยนแปลง อยู่ในปัจจุบันอารมณ์เท่านี้แหละ เป็นชุมพลหรือไม่ ก็ไม่รู้เหมือนกัน
  • เคล็ดลับของความสำเร็จ คือ ให้จิตอยู่กับปัจจุบัน เท่านั้น
  • เราถูกอดีต อนาคต หลอกไปอยู่กับโลกแห่งความฝันนานแล้ว พอเสียที ขออยู่กับโลกแห่งความจริง คือปัจจุบันบ้าง
  • อดีตก็ไม่มีอยู่จริง อนาคตก็ไม่มีอยู่จริง ปัจจุบันเท่านั้น ที่มีอยู่จริง
  • ระวังให้ดี จิตจะถูกอดีต และอนาคต หลอกจูงไปให้อวิชชาฆ่า
  • หลวงปู่แหวนว่า อดีต อนาคต เป็นธรรมเมา ปัจจุบันเป็นธรรมโม
  • เราไม่รู้สึกถึงความจำเป็นที่ว่า เราจะต้องอยู่ในโลกนี้ต่อไปอีกเลย
  • เมื่อญาณเข้าไปดูภายใน ก็พบแต่ความว่างเปล่า เมื่อญาณออกมาดูภายนอก ก็พบแต่ภาพมายา
  • ทุกวันนี้เราอยู่ในโลกอย่างต้องการสิ่งใดจากโลกหรือ ? เราคิดจะดำรงอยู่ในโลกนี้อย่างสมบูรณ์พูนสุขหรือ ? เราคิดที่จะอุดมสมบูรณ์ ไปด้วยโลกามิสหรือ ? ความสุขนั้น จะหาได้จากโลกามิสหรือ ?
  • เราไปสนใจรู้ไอ้สิ่งที่ไม่จำเป็นต้องรู้ และสิ่งที่ไม่ควรรู้มากเกินไป
  • รู้แค่ รูปธรรม นามธรรม ที่เกิดดับเท่านี้ก็พอ ไปรู้ให้มากกว่านี้ทำไม
  • รู้ไปทำไม ในเมื่อยังไม่ถึงเวลารู้ พูดไปทำไม ในเมื่อยังไม่ถึงเวลาพูด ทำไปทำไม ในเมื่อยังไม่ถึงเวลาทำ บรรลุไปทำไม ในเมื่อยังไม่ถึงเวลาบรรลุ
  • ความเจริญและความเสื่อมของโลก ไม่สามารถทำให้บัณฑิตผู้เข้าถึงความพ้นโลกตื่นเต้นไปได้เลย
»