บันทึกธรรม เรื่อง "ไม่ไกลเกินฝัน"

ผู้ที่จะริเริ่มกำจัดกิเลสได้นั้น ต้องเห็นกิเลสเสียก่อน การที่เรารู้สึกว่าเรามีกิเลสนั้นดีแล้ว เป็นปากทางที่จะนำไปสู่ความหมดกิเลส ในการซักผ้าทุกครั้ง เราต้องเห็นว่าผ้าสกปรกก่อน นั่นคือปากทางที่จะได้ซักผ้าให้สะอาดแล้ว ผู้ที่กิเลสหนาจริงๆ นั้น จะไม่รู้สึกตัวว่าตัวเองมีกิเลสเลย จึงเป็นผู้ที่ทำผิดโดยไม่ยอมรับผิด การที่เรารู้สึกว่าเรามีกิเลสหนานั่น เพราะว่าจิตเราเริ่มมีหิริ โอตตัปปะ ดีแล้ว ค่อยๆ พัฒนาจิตไปจะดีขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีใครเป็นผู้บริสุทธิ์มาแต่ท้องพ่อท้องแม่ ขอให้เราปลูกฝัง ศรัทธา วิริยะ ขันติ สัจจะ อธิษฐาน ในใจเราให้มาก แล้วทุกสิ่งทุกอย่างจะไม่ไกลเกินฝัน การปฏิบัติธรรมให้ก้าวไปเรื่อยๆ ทีละก้าว เดี๋ยวสำเร็จเอง ทางเดินร้อยลี้ เริ่มจากก้าวก้าวเดียว ก่อนอรุณรุ่งใยมิใช่มืดสนิท สิ่งแรกที่เราจะต้องปลูกฝังให้มากคือกำลังใจในการที่จะออกจากโลก ขอให้พิจารณาโทษของโลกให้มาก นึกถึงความตายให้ตลอดเวลา ภาวนาไว้ว่า "ความตายจักมี ชีวิตินทรีย์จักขาด" คำนี้ภาวนาไว้เสมอ นึกถึงความตายมากๆ แล้วจะดีเอง ท่องให้ได้ทุกลมหายใจเข้าออก

ศรัทธานั้น อย่าให้อยู่แค่ในใจ ให้แสดงออกมาทางกายและวาจาด้วย แล้วมันจะย้อนเข้าไปหนุนให้ศรัทธาในใจเราแก่กล้า ถ้าเก็บกดศรัทธาเอาไว้แต่ในใจ ศรัทธานั้นจะไม่งอกงามไพบูลย์ เป็นศรัทธาแคระแกร็น

เรื่องความตระหนี่ที่จะเกิดในเวลาให้ทานนั้น ให้เรานึกอย่างนี้ว่า "เดิมที เวลาเกิด เราไม่ได้มีอะไรมาเลย แล้วต่อไป เวลาตาย ก็ไม่ได้เอาอะไรไปด้วยเช่นกัน ฉะนั้น สมบัติทั้งหลายทั้งปวง คือ สิ่งที่ผ่านมาเพื่อจะผ่านไปทั้งสิ้น แล้วเราจะมาคอยหวงอะไรไว้เล่า

"สิ่งไหนที่ตายแล้วเอาไปไม่ได้ ก็นึกถึงให้น้อยๆ ลงหน่อยเถิด สิ่งไหนที่ตายแล้วเอาไปได้ ก็นึกถึงให้มากๆ ขึ้นหน่อยเถิด"

พระชุมพล พลปญฺโ

๒๗ พฤศจิกายน ๒๕๓๖