เขียนในป่าช้าแขก (ต่อ ๗)

• ความเจริญของจิตก็อย่าไปยึดเป็นจริงเป็นจัง ความเสื่อมของจิตก็อย่าไปยึดเป็นจริงเป็นจัง ความเปลี่ยนแปลงของจิตก็อย่าไปยึดเป็นจริงเป็นจัง
• เราทำความดีเพื่อเป็นปัจจัยแก่ความหลุดพ้น ไม่ใช่เพื่อเอาไปเป็นวัตถุใช้เปรียบเทียบว่ายอดเยี่ยมกว่าใคร เหนือกว่าใคร ประเสริฐกว่าใคร สูงส่งกว่าใคร
• จงอย่าหิวลูกศิษย์
• ทรัพย์ก็ช่วยอะไรเราไม่ได้ สมาธิก็ช่วยอะไรเราไม่ได้ เครื่องรางของขลังก็ช่วยอะไรเราไม่ได้ สิ่งเหล่านี้พึ่งได้ก็แค่เพียงสักแต่ว่าอาศัยเท่านั้น ถ้าเข้าไปยึดมั่นถือมั่นละก้อ ถูกกัดทันที
• จงถอนตัณหา ๓ คือ อยากให้มา อยากให้อยู่ อยากให้ไป
• ถึงเวลาที่จะละทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว
• ความโง่ของเราคือ เรายึดเอาไว้ว่าเราจะต้องยอดเยี่ยมในทุกเรื่อง ยอดเยี่ยมในทุกอย่าง
• ที่เรายังมีความกลัว เพราะเรายังห่วงตัวเองอยู่
• เพราะเราอยากจะเป็นอาจารย์คนนั่นเอง จึงเป็นทุกข์เมื่อสอนเค้าไม่เชื่อ
• ความกำหนดทุกข์มันเป็นปัญญาในตัวของมันอยู่แล้ว จะต้องไปหาปัญญาที่ไหนอีก
• อย่าเอาคำทำนายทั้งหลายมายึดไว้ให้เป็นอุปาทาน
• คนโง่จึงเอาคำทำนายมากำหนดชีวิตตัวเอง
• ความสนุกสนานไม่ได้มีประโยชน์อะไรแก่การดับทุกข์ของเราเลย
• เรามาเกิดในโลกมนุษย์ครั้งนี้ ก็เพื่อจะไม่กลับมาเกิดในโลกมนุษย์นี้อีกเลย
• เกียรติยศชื่อเสียง ล้วนแต่เป็นสมบัติของโลกมนุษย์ ถ้าไม่อยากมาเกิดในโลกนี้อีก จะต้องละทิ้งสิ่งเหล่านี้ให้เด็ดขาดสิ้นเชิง
• ตราบใดที่ยังรู้สึกว่าจะมีใครมาช่วยเราได้ ตราบนั้นจะไม่สามารถพ้นทุกข์
• ความทุกข์เกิดขึ้นตั้งแต่เริ่มยินดีแล้ว ถ้าหากต้องการพ้นทุกข์ ต้องละความยินดีจากสิ่งทั้งหลายทั้งปวง
• น้ำตา มันหยดตั้งแต่เริ่มเผยอยิ้มแล้ว
• นิพพาน เป็นสุขอย่างยิ่งแล้วหนอ

จบธรรมภาษิตตอน "เขียนในป่าช้าแขก"

บันทึกเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๓๕ ระหว่างการเฟ้นธรรมปฏิบัติ ณ ป่าช้าแขกแห่งหนึ่งในเขตจังหวัดกระบี่

ความดีและบุญกุศลของธรรมะชุดนี้ ขอถวายบูชาคุณของครูบาอาจารย์ของข้าพเจ้าที่ผ่านมาทุกภพทุกชาติ ส่วนข้อบกพร่อง ข้าพเจ้าขอรับผิดแต่เพียงผู้เดียว

ธรรมภาษิตที่ข้าพเจ้าเป็นผู้บันทึกทั้งหมด ไม่สงวนลิขสิทธิ์

ขอให้สรรพสัตว์ทั้งหลายทั้งปวง ไม่มีประมาณ ไม่มีขอบเขต จงมีส่วนแห่งการดื่มธรรมรส แล้วพ้นจากทุกข์ทั้งปวงโดยทั่วหน้าเทอญ

พุทธัง สรณัง คัจฉามิ
ธัมมัง สรณัง คัจฉามิ
สังฆัง สรณัง คัจฉามิ

ขอพระรัตนตรัยโปรดเมตตาสถิตอยู่เหนือเศียรเกล้าของข้าพเจ้าไปตลอดชั่วชีวิตนิรันดร์ด้วยเทอญ

จากพระชุมพล พลปญฺโ