เขียนในป่าช้าแขก (ต่อ ๖)

เขียนโดย dy เมื่อ จ, 2008-01-14 12:57 Tags:
  • ลาภสักการะ และการกราบไหว้บูชาของญาติโยม จะช่วยอะไรเราได้ จะเป็นประโยชน์อันใดแก่เรา
  • พระศาสดาทรงสรรเสริญ บุคคลผู้ไม่มีอาลัย ไม่ใช่ผู้มากด้วยอาลัย
  • อุปสรรค คือรั้วสำหรับให้เรากระโดดข้าม มารคือสิ่งที่มาคอยกระตุ้นไม่ให้เราประมาท สิ่งที่มาทำร้ายเราคือสิ่งที่มาสอนให้เราละโทสะ สิ่งที่มาทำให้เรารักคือสิ่งที่มาสอนให้เราละราคะ สิ่งที่มาทำให้เราติดยึดคือสิ่งที่มาสอนให้เราจาคะ สิ่งที่มาทำให้เราทุกข์คือสิ่งที่มาสอนให้เราพ้นทุกข์ ฉะนั้น จงอย่ากลัวสิ่งใดในโลก อย่ารังเกียจสิ่งใดในโลก
  • สิ่งดีนั่นแหละซ่อนอยู่ในสิ่งไม่ดี สิ่งไม่ดีนั่นแหละซ่อนอยู่ในสิ่งดี
  • เราจะไปนิพพานหรือจะอยู่ร่วมวงยื้อแย่งโลกามิสกับเค้าด้วย
  • โลกามิสทั้งหลาย ใครอยากได้ก็เอาไปเถิด
  • อย่าไปจริงจังกับอะไรในโลก เพราะทุกสิ่งในโลกไม่มีอะไรจริงจัง
  • ถ้าอยากจะพ้นโลก จะต้องละความขี้เกียจให้หมดสิ้น
  • ตราบใดที่ยังมีความขี้เกียจ ก็ถือว่ายังประมาทอยู่ ย่อมจะไม่พ้นจากอุ้งมือมารไปได้
  • เราจะทำเพื่อพ้นทุกข์ หรือจะทำเพื่ออวดคน
  • วิสัยที่ชอบทำอะไรอวดคน เป็นวิสัยของเด็ก ๓ ขวบ
  • ไม่มีอะไรในโลกที่จะยึดเอาไว้ได้เลย
  • ยึดเอาไว้ไม่ได้ก็ทิ้งไปเสีย ง่ายนิดเดียว ไปฝืนมันทำไม
  • คนทุกคนล้วนแต่เป็นทุกข์ตรงที่ฝืน ถ้าไม่ฝืนไม่ทุกข์เลย
  • ไปฝืนกฎเกณฑ์ธรรมดาของธรรมชาติ ไม่โง่ก็บ้า
  • งานรีบด่วนของเราคือถอนอุปาทานจากกายนี้ให้ได้
  • เราจะมีจรรยาบรรณต่อผู้อื่นโดยไม่หวังให้ผู้อื่นมามีจรรยาบรรณต่อเรา
  • ความใจร้อนคือการแสดงตัวให้ปรากฏของตัณหาอุปาทาน
  • ที่เราอยากรู้อนาคตเพราะใจร้อน ถ้าไม่ใจร้อนไม่อยากรู้อนาคตเลย
  • จะหมดกิเลสได้ต้องใจเย็นถึงที่สุด โดยตั้งจิตไว้ว่าอะไรจะเป็นก็ปล่อยให้มันเป็น
»