ธรรมภาษิต ตอน "เขียนในป่าช้าแขก"

เขียนโดย dy เมื่อ จ, 2008-01-14 10:20 Tags:
โดยพระชุมพล พลปญฺโ
พ.ศ.๒๕๓๕
  • ในเมื่อสามารถอยู่อย่างไม่มีคู่ ไม่ต้องคิดถึงใครได้อย่างใจเป็นสุข จะไปแบกบาปหาบทุกข์จากการมีคู่ไปทำไมเล่า
  • หากมีดคมอยู่ตลอดเวลา จะหาหินลับมีดไปทำไม ถ้ามีความสุขได้ด้วยตัวคนเดียว จะแสวงหาคู่เพื่ออะไร
  • จิตที่ต้องมีความรักเป็นจิตหิว เป็นจิตของคนเขลา
  • ลักษณะของคนโง่ คือบ้าไปกับความน่ารักและน่าชังของโลก
  • ทำทุกสิ่งทุกอย่างตามหน้าที่ อย่าด้วยความอยาก
  • ความหลงผิดคิดว่าโลกนี้เป็นสุขนั้น โยนทิ้งไปเสียให้หมด
  • หวังอะไรจากกายก็ผิดหวัง หวังอะไรจากใจก็ผิดหวัง
  • ยึดสิ่งใดก็เป็นทุกข์เพราะสิ่งนั้น แม้แต่กายและใจที่ถูกสมมุติหลอก ว่าเป็นตนเอง
  • แพ้-ชนะ ดี-ชั่ว สูง-ต่ำ ถูก-ผิด เป็นเรื่องของโลกเขา ไม่ใช่เรื่องของธรรม
  • คำว่า 'ราคา' และ 'มูลค่า' เป็นเรื่องสมมุติของโลก ที่เราจะต้องเพิกถอนออก เพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่เราจะได้ เป็นไปตามวาสนา ไม่ใช่เป็นไปตาม 'ราคา' และ 'มูลค่า' อันเป็นเรื่องสมมุติของโลก
  • ได้ก็เพื่อเสีย เสียก็เพื่อได้ อย่าตื่นเต้นไปเลย
  • คนคำนวณมิสู้ฟ้าลิขิต
  • เรื่องฤทธิ์เป็นเรื่องของโลกเขา ไม่ใช่เรื่องของธรรม
  • อย่ามีตัวเราในการเห็น ในการได้ยิน ในการรู้กลิ่น ในการลิ้มรส ในการสัมผัส และในการนึกคิด
  • ถ้าเราคิดอย่างชาวโลก จะพ้นโลกได้อย่างไร
  • มีเหมือนไม่มี เป็นเหมือนไม่เป็น ได้เหมือนไม่ได้ เสียเหมือนไม่เสีย
  • ตราบใดที่เรายังเสวยโลกอยู่ ตราบนั้นจะต้องประสบทุกข์ทรมานอย่างไม่รู้จักสิ้นสุดยุติ
  • ตราบใดที่ยังแยกเป็นสวย เป็นขี้เหร่ เป็นสาว เป็นแก่ เป็นหญิง เป็นชาย เป็นคน เป็นสัตว์อยู่ ตราบนั้นไปนิพพานไม่ได้
  • ตราบใดที่ยังกลัวตาย กลัวผี ตราบนั้นไปนิพพานไม่ได้
  • เราต้องพร้อมที่จะตายตลอดเวลา
»