พลายคู่ ตัดเดี่ยว (ต่อ ๑)

เขียนโดย dy เมื่อ ศ, 2006-10-13 01:24
  • เราจะไปช่วยใครได้ ในเมื่อสัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม ฉะนั้น จงอย่าคิดว่าต้องช่วยใคร ให้คิดว่าทำงานไปตามหน้าที่อย่างปล่อยวาง อย่าไปยึดมั่นว่า ต้องมีใครบ้างที่จะได้ประโยชน์จากงานของเรา
  • ภาษามนุษย์ แม้แต่จะเป็นชนิดที่ประเสริฐที่สุด คือ ชนิดที่ช่วยให้ผู้สดับตรับฟังเกิดความเบื่อหน่ายจากกองทุกข์ ถอนอุปาทานจากรูปธรรม นามธรรม และสังขารทั้งปวงก็ตามที แต่ถึงกระนั้น บัณฑิตทั้งหลายก็จะสักแต่ว่าอาศัยภาษาชนิดนั้นมาเป็นสื่อให้จิตปล่อยวางอุปาทานในขันธ์ ๕ เท่านั้น ซึ่งเมื่ออาศัยใช้เสร็จแล้ว ก็ต้องรีบถอนปล่อยวางภาษาเหล่านั้นเสียให้สิ้น อย่าให้ติดค้างอยู่ในใจ เพราะขึ้นชื่อว่าภาษาทุกชนิด เป็นสมมุติทั้งสิ้น ส่วนวิมุตติ พ้นจากภาษาทั้งปวงที่จะมากำหนดกฎเกณฑ์ กำกับตีความบอกกล่าวได้ จะมีก็เพียงปัจจุบันอารมณ์ที่ปราศจากอุปาทานทั้งปวงเท่านั้น ที่เป็นสื่อให้วิมุตติ แสดงอาการปรากฏของมันออกมาอย่างไร้ภาษา
  • เพราะไม่ละโมบ จึงซื่อสัตย์
  • การคิดอะไรเข้าข้างตัวเอง จะเป็นการปิดทางเดินของปัญญา
  • ความใจแคบจะบีบหนทางตนเองไปสู่ทางอับ
  • อย่านั่งรอคนที่ไม่ไป
  • จะไปช่วยอะไรให้ใครเป็นสุขได้ ในเมื่อเขาเหล่านั้นยังไม่รู้จักพอ จงสั่งสอนและแนะนำเส้นทางที่รู้จักพอให้แก่เขา เขาก็จะพบกับความสุขเอง โดยที่เราไม่ต้องไปช่วยอะไรอย่างอื่น
  • เรายอมโง่ ถ้าหากแลกมาได้กับความไม่ทุกข์
  • ขณะทำงานเราจะต้องเจ็บปวดไปบ้างก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าผลงานของเราเป็นประโยชน์สุขแก่หมู่ชน นั่นแหละมันเป็นคุณค่าอยู่ในตัว
  • คุณภาพจิตของเรากับการให้คะแนนของคนอื่นนั้น แยกต่างหากจากกันอย่างสิ้นเชิงทีเดียว ถ้าจิตเราดีงาม แต่คนอื่นให้คะแนนว่าเราเป็นคนชั่ว จิตเราก็ยังคงดีงามอยู่นั่นเอง แต่ถ้าจิตของเราชั่วช้าเลวทราม ต่อให้คนทั้งโลกมากล่าวสรรเสริญเยินยอว่าเราประเสริฐ ก็ไม่สามารถช่วยให้จิตของเราดีขึ้นได้
  • บุคคลผู้โกหกพกลม ย่อมทำลายตัวเองโดยการทำลายความน่าเชื่อถือของตัวเองลงไปก่อน
  • ผู้ที่ถูกคนอื่นใส่ร้ายป้ายสี มีวาสนาสูงยิ่งกว่าผู้ที่ใส่ร้ายป้ายสีคนอื่น
  • ผู้ที่พยายามทำตนเองให้เป็นผู้ไม่ถือเหตุผลเป็นใหญ่ ย่อมจะประสบความฉิบหายวอดวายใหญ่หลวงในอนาคตอันใกล้
  • ความเหลื่อมล้ำต่ำสูง ทางฐานะ ศักดิ์ศรี ความเป็นอยู่ของมนุษย์ในสังคมนั้น มีอยู่ทุกยุคทุกสมัย และจะมีไปตลอดกาลจนกว่าโลกนี้จะแตกสลาย
    การจะแก้ปัญหาด้วยการให้บุคคลได้ทุกสิ่งทุกอย่างเท่าเทียมเสมอกันนั้น ไม่สามารถทำได้ และปัญหาทั้งหลายก็จะไม่จบ เนื่องจากคนทั้งหลายมีความอยากที่ไม่รู้จักพอ
    ฉะนั้น การสามารถสั่งสอนให้คนรู้จักควบคุมความอยาก ช่วยแนะนำให้คนรู้จักพอ สันโดษยินดีในสิ่งที่ตัวเองมีอยู่นั้น จึงสามารถแก้ปัญหาแก่สังคมมนุษย์ได้อย่างชะงัด พระพุทธศาสนาจึงจำเป็นอย่างยิ่ง เพื่อความสงบสุขของสังคมด้วยประการฉะนี้
  • ในสายตาของผู้มีปัญญา ย่อมมองเห็นแต่ความไม่เที่ยง และก็ไม่ไว้วางใจในอะไรสักอย่าง ทั้งรูปธรรม นามธรรม
  • ผู้ที่ไม่รับผิดชอบเอาคำพูดของตัวเองที่กล่าวไปปฏิบัติ ย่อมสามารถกล่าวถ้อยคำที่หวานหูอย่างสุดๆ ให้ผู้อื่นฟังเสมอ
  • ความผิดหวังและความผิดคาดหมาย ช่วยสร้างเบรคห้ามล้อให้แก่ใจของเรา
  • ตราบใดที่จิตยังตั้งอยู่ในภูมิที่มีคนสัตว์ หญิงชาย จะต้องประสบความทุกข์ ทรมานใจ อย่างไม่สิ้นสุดยุติ
  • ความหลงระเริง จะเป็นพิษร้ายในภายหลัง
  • ความยึดมั่นที่ใหญ่ขึ้น ก่อให้เกิดความต้องการที่ใหญ่ขึ้น
    ความต้องการที่ใหญ่ขึ้น ก่อให้เกิดอัตตาที่ใหญ่ขึ้น
    อัตตาที่ใหญ่ขึ้น ก่อให้เกิดความทุกข์เดือดร้อนแสนสาหัสที่ใหญ่ขึ้น
»