ธรรมภาษิต ตอน "เสือลาถ้ำ"
ส.ค. ๒๕๓๖ - ม.ค. ๒๕๓๗
ธรรมภาษิตเหล่านี้ บันทึกเอาไว้เล่นๆ เอาไว้ให้อ่านเล่นๆ ขอให้ถือว่าธรรมะนี้เป็นสมบัติส่วนกลางของธรรมชาติ ไม่ใช่ของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าเป็นเพียงผู้บันทึกเท่านั้น ฉะนั้น ใครอยากได้เอาไปพิมพ์ จะใส่ชื่อใครหรือไม่ใส่ชื่อใคร ก็ไม่ว่า ขอยกให้ฟรี ๆ เพราะข้าพเจ้าชอบธรรมะประเภทใจกว้างอยู่แล้ว ธรรมะประเภทหวงแหนกันนั้น น่าเบื่อที่สุด เป็นไปเพื่อความน่าหดหู่สลดใจมากกว่า ฉะนั้น ข้อเขียนของข้าพเจ้าทุกอัน จะไม่ขอสงวนลิขสิทธิ์โดยเด็ดขาด
- ขึ้นชื่อว่าภาษาทุกภาษาเป็นสมมุติทั้งสิ้น ส่วนปรมัตถ์นั้นเป็นสิ่งไร้ภาษา
- ให้นึกคิดไปตามหน้าที่ ถ้าไม่มีหน้าที่ก็อย่าไปนึกไปคิดมัน
- วิปัสสนาคือการดูของจริงโดยไม่มีจินตนาการเข้าไปปรุงแต่ง
- รู้น้อยลงไปเรื่องหนึ่ง ดีกว่ารู้มากเพิ่มขึ้นอีกเรื่อง
- ผู้ชนะตอนแก่ ต้องแพ้ตอนหนุ่ม ผู้ชนะตอนหนุ่ม ต้องกลุ้มตอนแก่
- ทำอย่างไรหนอ เราถึงจะได้อยู่อย่างอ่อนน้อมถ่อมตัว ต่อทุกผู้คน ทุกสรรพสัตว์ ทุกชีวิต ทุกจิตวิญญาณ
- เอางานไว้ที่ทำงานก็พอแล้ว เอาเข้ามายุ่งในบ้านทำไม เอาภาษามนุษย์ไว้ที่วาจาก็พอแล้ว เอาเข้ามายุ่งในจิตทำไม
- การให้ทานเราไม่ต้องการผลบุญเป็นเครื่องตอบแทน เราถือเป็นเพียงวิหารธรรม เครื่องอยู่เท่านั้น
- ตราบใดที่เราหนีความวุ่นวาย ก็จะไปเจอความวุ่นวายอยู่ตราบนั้น
- ทำอย่างไร เราจึงจะอยู่กับความวุ่นวายได้ โดยไม่วุ่นวายไปกับมัน
- พูดได้ไม่ใช่ว่าจะทำได้ ทำได้ไม่ใช่ว่าจะพูดได้
- เพราะคิดจะเอาเลยไม่ได้อะไร เพราะคิดจะให้เลยได้ทุกอย่าง ฉะนั้น โลกนี้จึงไม่ให้ความสมหวังแก่ใคร จึงควรละทิ้งโลกนี้ไปอย่างไม่อาลัยอาวรณ์เลย
- ทำไมเราถึงต้องไปยินดียินร้าย เป็นจริงเป็นจังกับความฝัน อันที่จริง โลกนี้ก็คือความฝันเหมือนกัน ทำไมเราถึงต้องไปยินดียินร้ายเป็นจริงเป็นจังกับโลกใบนี้
- คนทั้งหลายต้องการอยู่ในโลก จะศรัทธาต่อความพ้นโลกได้อย่างไร
- คนทั้งหลายแสวงหาสิ่งแปลกประหลาด จึงไม่สามารถพบธรรมะ เพราะธรรมะเป็นของธรรมดาที่สุด
- จิตเราเบื่อหน่ายที่จะออกไปตื่นเต้นกับโลก มากขึ้นทุกที
- ยึดความสวยไว้ก็เป็นทุกข์มาก พอหันมายึดความดี ความดีก็ไม่เที่ยงเข้าไปอีก
- ความรักเป็นบทบาทมายาของจิตที่ยังมีอวิชชา
- ตราบใดที่ยังเห็นว่าชีวิตมีสาระ ชีวิตก็จะไร้สาระอยู่ตราบนั้น
- เพราะไม่เห็นนั่นแล จึงเห็น เพราะเห็นนั่นแล จึงไม่เห็น
เสือลาถ้ำ (ต่อ ๑)
- ในเมื่อกายไม่ใช่ของเรา ก็เลิกห่วงไปเลย ในเมื่อใจไม่ใช่ของเรา ก็เลิกห่วงไปเลย
- ที่ใดมีลาภ ที่นั้นมีทุกข์
- ข้าพเจ้าขอยกโทษ อโหสิกรรม และให้อภัย ในความบกพร่อง ผิดพลาด ของสรรพสัตว์ทุกชีวิต ทุกดวงจิตวิญญาณ ข้าพเจ้าจะไม่ขอถือโทษโกรธเคืองท่านทั้งหลาย ทุกสิ่งทุกประการ จวบจนข้าพเจ้าจะเข้าสู่พระนิพพานในอนาคตกาลอันใกล้นี้เทอญ
- คุณจันนง ลูกศิษย์พระเดชพระคุณหลวงพ่อพระราชพรหมยาน วัดท่าซุง บอกว่า ตรงไหนเขารังเกียจเราก็ออกไปเสียจากตรงนั้น ทำใจให้สบายๆ เห็นใจคนที่เขารังเกียจเรา เพราะเราเองก็รังเกียจตัวเองเต็มที แต่จนใจที่ยังทิ้งมันไปไม่ได้ ก็ทนต่อไป ด้วยการรักษาอารมณ์สบายให้มากที่สุด
- สิ่งที่อัปรีย์ จัญไร ที่สุดในโลก ก็คือ ความคิดที่ว่า มีตัวกู ของกู มีตัวมีตน มีคนมีสัตว์ มีหญิงมีชาย
- ลูกศิษย์ประเภทที่ต้องแสดงฤทธิ์ให้มันดู แล้วมันถึงจะเลื่อมใส มันก็ติดอยู่แค่ฤทธิ์ของอาจารย์เท่านั้นเอง เกาะยึดอุปาทาน มานะ ทิฏฐิ อยู่ตรงนั้นเอง ไม่ได้ไปไหนเลย
- พรหมวิหาร คือ บทบาทอาการอันสมมุติ ที่เราต้องอาศัยใช้แสดงต่อโลกอันเป็นสมมุติไปเท่านั้น แต่ถ้าว่าโดยปรมัตถ์แล้ว ไม่มีสาระแก่นสารอันใดในพรหมวิหารให้น่าชื่นชมยินดี แม้แต่เพียงน้อยเลย ฉะนั้น ถ้าหากผู้ใดเห็นว่า พรหมวิหารเป็นสาระแล้ว ยึดมั่นเป็นจริงเป็นจัง ผู้นั้นจะต้องพบกับความเดือดร้อน
- ญาณที่รู้แจ้งสภาพความจริงถึงที่สุด แล้วญาณนั้นก็ไม่ยึดถืออะไร ญาณนั้นก็ไม่เป็นใคร ญาณนั้นก็ไม่เป็นอะไร สักแต่ว่า เป็นญาณที่เข้าใจสภาพความจริงอันไม่มีสิ่งใดมาปรุงแต่งเท่านั้น
- หาตัวเองดีกว่าไปหาคนอื่น รู้เรื่องตัวเองดีกว่าไปรู้เรื่องคนอื่น
- บัณฑิต ย่อมเห็นการตายประดุจการกลับคืนสู่มาตุภูมิ
- แม้จะวางแผนสักแค่ไหน สิ่งที่เหนือความคาดหมายก็เกิดขึ้นได้ตลอด ฉะนั้น ป่วยการวางแผน ไปมันอย่างเรื่อยๆ มาเรียงๆ
- วิญญาณได้มาหลงกายเนื้อว่าเป็นตัวเป็นตน เป็นเราเป็นของเรา ความจริงกายเนื้อเป็นสิ่งที่ต้องทิ้งให้เน่าเปื่อยผุพังอยู่ในโลก เมื่อวิญญาณมาหลงกายเนื้อ ทำให้ วิญญาณต้องกลายเป็นวิญญาณที่หลับใหลไม่ตื่น เป็นวิญญาณที่ถูกครอบอยู่ใต้โมหะ ถูกครอบอยู่กับอวิชชา
- ปัญหาทั้งหลาย มันไม่ใช่อยู่ที่เราได้รับของดีที่สุดแล้วหรือยัง แต่อยู่ที่จิตเราไม่รู้จักพอต่างหาก
- เมื่อไหร่เราจะเลิกแสวงหาจิตที่สงบเสียที โดยให้เห็นแจ้งว่า จิตไม่ใช่เรา เราไม่ใช่จิต
เสือลาถ้ำ (ต่อ ๒)
- เราต้องยอมรับการมีอยู่ของความวุ่นวายแห่งโลก เราต้องยอมรับการมีอยู่ของความวุ่นวายแห่งจิต เพราะว่าถึงหนีก็ไม่รู้จะหนีไปที่ไหน
- ถอนตัวเราที่ออกไปรับผิดชอบต่อความเดือดร้อน ความผิดพลาด และบาปกรรมทั้งหลายเสียที
- อดีตที่เคยไปทำอะไรมาไว้นั้น ถอนอุปาทานให้หมด
- อุปาทานมีขึ้นมาเพื่อความเดือดร้อนเท่านั้นเอง
- อดีตสัญญามันขึ้นมาให้เราถอนอุปาทานเท่านั้น จะไปกลัวอะไรกับมันล่ะ
- วางเฉยมันให้หมด แล้วเข้าไปสัมผัสโลกอย่างไอ้ทื่อ นั่นแหละ พ้นทุกข์
- เมื่อเพิกเอาพระชุมพลออกเสียได้แล้ว จากนั้น อดีตก็ไม่มี อนาคตก็ไม่มี มีแต่สังขารธรรม คือรูปธรรมและนามธรรม ในปัจจุบัน ที่เกิดดับ เปลี่ยนแปลง ยักย้าย ถ่ายเท ผ่านมา ผ่านไป อยู่ตลอดเวลา ไม่เคยหยุดนิ่งเลย
- เท่าที่เห็นก็คือ สังขารธรรมที่เกิดดับ เปลี่ยนแปลง อยู่ในปัจจุบันอารมณ์เท่านี้แหละ เป็นชุมพลหรือไม่ ก็ไม่รู้เหมือนกัน
- เคล็ดลับของความสำเร็จ คือ ให้จิตอยู่กับปัจจุบัน เท่านั้น
- เราถูกอดีต อนาคต หลอกไปอยู่กับโลกแห่งความฝันนานแล้ว พอเสียที ขออยู่กับโลกแห่งความจริง คือปัจจุบันบ้าง
- อดีตก็ไม่มีอยู่จริง อนาคตก็ไม่มีอยู่จริง ปัจจุบันเท่านั้น ที่มีอยู่จริง
- ระวังให้ดี จิตจะถูกอดีต และอนาคต หลอกจูงไปให้อวิชชาฆ่า
- หลวงปู่แหวนว่า อดีต อนาคต เป็นธรรมเมา ปัจจุบันเป็นธรรมโม
- เราไม่รู้สึกถึงความจำเป็นที่ว่า เราจะต้องอยู่ในโลกนี้ต่อไปอีกเลย
- เมื่อญาณเข้าไปดูภายใน ก็พบแต่ความว่างเปล่า เมื่อญาณออกมาดูภายนอก ก็พบแต่ภาพมายา
- ทุกวันนี้เราอยู่ในโลกอย่างต้องการสิ่งใดจากโลกหรือ ? เราคิดจะดำรงอยู่ในโลกนี้อย่างสมบูรณ์พูนสุขหรือ ? เราคิดที่จะอุดมสมบูรณ์ ไปด้วยโลกามิสหรือ ? ความสุขนั้น จะหาได้จากโลกามิสหรือ ?
- เราไปสนใจรู้ไอ้สิ่งที่ไม่จำเป็นต้องรู้ และสิ่งที่ไม่ควรรู้มากเกินไป
- รู้แค่ รูปธรรม นามธรรม ที่เกิดดับเท่านี้ก็พอ ไปรู้ให้มากกว่านี้ทำไม
- รู้ไปทำไม ในเมื่อยังไม่ถึงเวลารู้ พูดไปทำไม ในเมื่อยังไม่ถึงเวลาพูด ทำไปทำไม ในเมื่อยังไม่ถึงเวลาทำ บรรลุไปทำไม ในเมื่อยังไม่ถึงเวลาบรรลุ
- ความเจริญและความเสื่อมของโลก ไม่สามารถทำให้บัณฑิตผู้เข้าถึงความพ้นโลกตื่นเต้นไปได้เลย
เสือลาถ้ำ (ต่อ ๓)
- เมื่อเอาจิตไปนอกกาย ก็มีตัวเราและตัวเขา เมื่อเอาจิตมาไว้ในกาย ตัวเราก็หายไป แล้วตัวเขาจะมีได้อย่างไรเล่า
- ตราบใดที่ยังรู้ออกมาเป็นภาษามนุษย์ ก็แสดงว่ายังไม่รู้เลย
- อย่าดีใจต่อความสามารถในการอยู่กับโลก อย่าท้อใจต่อความเหน็ดเหนื่อยในการออกจากโลก
- ถึงเวลาจะเสียสมบัติอะไรก็เสียไปเถิด แต่เก็บใจที่ดีงามเอาไว้ให้ได้ก็แล้วกัน แล้วสมบัติที่เสียไป จะได้คืนกลับมาหมด
- เมื่อโรคเกิด สิ่งที่เราจะต้องทำนั้น ไม่ใช่ว่าต้องขวนขวายให้โรคหายไปจากกายนี้ แต่ต้องทำให้จิตหมดอาลัยตายอยากจากกายนี้ให้ได้ ต่างหาก
- จุดสุดท้ายของการปฏิบัติธรรม คือ มีสัจจะแต่เจ้าเล่ห์ มีสัจจะคือ ความตั้งมั่นไม่หวั่นไหว เจ้าเล่ห์คือ ความไม่ยึดมั่นถือมั่น ด้วยไร้อุปาทาน
- ความผิดที่น่ากลัวที่สุด ก็คือ ความผิดที่ไม่ยอมรับผิด
จบธรรมภาษิต ตอน "เสือลาถ้ำ"
ช่วงเวลาที่บันทึก สิงหาคม ๒๕๓๖ ถึง มกราคม ๒๕๓๗ สถานที่บันทึก ณ วัดถ้ำเสือ ต.กระบี่น้อย อ.เมือง จ.กระบี่
นับเป็นบันทึกก่อนลาจากวัดถ้ำเสือ
ความดีอันใดที่พอมีบ้างจากบันทึกชุดนี้ ขอถวายบูชาพระคุณ พระอาจารย์จำเนียร สีลเสฏฺโ ผู้เป็นพระอาจารย์ผู้มีคุณธรรมอันสูงส่ง
ด้วยความเคารพบูชาอย่างสูงสุด
พระชุมพล พลปญฺโ