พลายคู่ ตัดเดี่ยว (ต่อ ๗)
- ความหวงแหนเป็นทุกข์ที่สุด
- เราเป็นคนไปล่วงเกินธรรมชาติ ธรรมชาติเค้าไม่ยอมให้ยึด ไปยึดทำไม
- ชีวิตเราจะต้องพัฒนาไปในเส้นทางที่จะปล่อยวางโลก
- การได้อะไรไม่มีค่าเท่ากับการสละ
- การครอบครองอะไร ไม่มีค่าเท่ากับการสละ
- ชีวิตของเราอยู่เพื่อคนอื่น ไม่ได้อยู่เพื่อตัวเอง
- เมื่อใดที่เรารู้สึกว่าอะไรเป็นของเราขึ้นมาก็ตาม เมื่อนั้นธรรมชาติเค้าจะมาบีบให้ต้องปล่อยวาง
- การที่เราจะรอคอยให้ใครมาช่วยนั้น ก็จะทำให้เราอ่อนแอลงทุกวัน
- ชีวิตเราต้องการสิ่งใด ? ในเมื่อไม่มีสิ่งใดทำให้เรามีความสุขได้เลย นอกเสียจากความพอ
- บรรพชาสมบัติเป็นสมบัติที่ยิ่งใหญ่ เป็นสมบัติที่มีค่าสูงสุดในสายตาบัณฑิตทั้งหลาย มีพระพุทธเจ้าเป็นต้น ซึ่งเมื่อถึงเวลาที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจะทรงคัดเลือกสมบัติที่มีค่าที่สุด เพื่อประทานให้แก่พระราหุล บุตรอันเกิดแต่พระอุระของพระองค์นั้น พระองค์ก็ทรงประทานบรรพชาสมบัตินี้เอง ให้แก่พระราหุล พุทธชิโนรส
- ขอให้ข้าพเจ้ามีที่นั่งที่นอนที่ว่า เมื่อนั่งนอนตรงนั้นแล้ว ไม่ต้องไปแก่งแย่งชิงดีกับใคร ข้าพเจ้าก็พอใจแล้ว
- โชคดีที่อายุมากขึ้น ประสบการณ์เพิ่มขึ้น หนักแน่นมากขึ้น โชคร้ายที่อายุมากขึ้น ประสบการณ์เพิ่มขึ้น หุนหันพลันแล่นมากขึ้น
- อย่าเป็นคนที่รอคอยเรียกร้องอย่างเดียว ไม่รู้จักทำ
- เรื่องเพ้อฝันกับความเป็นจริงมันคนละอันกัน นั่นก็คือไม่ว่าเราจะเพ้อฝันยึดมั่นถือมั่นเพียงไร สิ่งที่ไม่ใช่ของเราก็ยังไม่ใช่ของเราอยู่นั่นเอง
อุดมการณ์ของพลายคู่ ตัดเดี่ยว
เทิดทูนตรัยรัตน์ กตัญญูผู้มีคุณ เคารพผู้สูงส่ง
อารีผู้เสมอ อนุเคราะห์ผู้ต่ำต้อย กรุณาผู้ก่อบาป
อนุโมทนาผู้บำเพ็ญบุญ เกื้อกูลเหล่าศิษย์ อดกลั้นศัตรู
ซื่อตรงมิตร แผ่เมตตาสรรพสัตว์ ให้สติผู้มัวเมา
ป้องกันผู้ประมาท บอกทางผู้หลงผิด อวยสันติประชุมชน
อภัยผู้อื่น รักษาจิตตน ไม่อาลัยสังขารทั้งปวง
จบธรรมภาษิต ตอน “พลายคู่ ตัดเดี่ยว”
บันทึกเมื่อ พ.ศ. ๒๕๔๒ ที่พิษณุโลกและสุพรรณบุรี
ความดีของบันทึกชุดนี้ ขอถวายบูชาพระคุณพระธรรมกถึกทุกรูป ทั้งในอดีต ปัจจุบัน และอนาคต ที่ขวนขวายนำธรรมะออกสู่ประชุมชน
ธรรมะที่ข้าพเจ้าบันทึก ไม่สงวนลิขสิทธิ์
โย จะ พุทธัญจะ ธัมมัญจะ สังฆัญจะ สะระณัง คะโต
จัตตาริ อะริยะสัจจานิ สัมมัปปัญญายะ ปัสสะติ
ทุกขัง ทุกขะสะมุปปาทัง ทุกขัสสะ จะ อะติกกะมัง
อะริยัญจัฏฐังคิกัง มัคคัง ทุกขูปะสะมะคามินัง
เอตัง โข สะระณัง เขมัง เอตัง สะระณะมุตตะมัง
เอตัง สะระณะมาคัมมะ สัพพะทุกขา ปะมุจจะตีติ
*** ชีวิตที่ไม่มีความอาลัยอาวรณ์ต่อผู้ใด คือ ชีวิตของพลายคู่ ตัดเดี่ยว ***